25 Februari: De Reijmerstok Omloop

Op een frisse zaterdag , daags voor carnaval , verzamelde zich een negental fietsers bij Chrit. De zon was van de partij en maakte het na een nachtje vorst enigszins aangenaam. Er waren slechts 2 mannen van de oude glorie present. We zijn dan ook gezamenlijk vertrokken voor een ritje van 70 km via Banholt.

Al snel echter sloeg Math een andere richting in . In een rustig tempo werden de eerste kilometers afgewerkt. Ondanks het rustige tempo vielen er toch regelmatig gaten in de groep waardoor het begin een beetje rommelig verliep. Ter hoogte van Terstraten had ook Jos Heuts aansluiting gevonden. Er stond een pittige en koude wind tegen. Vanaf Klimmen namen Jos Heuts en John de koppositie in. Eindelijk hadden we de juiste mannen op kop en verliep het richting Gulpen in een goed georganiseerde groep met een prettig tempo.  Hoewel de hoogtemeters en de benen  van diverse anderen anders deden vermoeden ,  bereikten we  volgens Peter op de parallelweg van de gulperberg pas de eerste beklimming. Blijkbaar voel je met superbenen geen hoogteverschillen. Op weg naar Reijmerstok werden we ingehaald door een trio. 1 racefiets ,1 mtb en 1 gewone fiets. Enkele Tcsteiners kropen erachter. De twee gasten op de mtb en racefiets onderhielden een strak tempo maar sloegen halverwege rechtsaf , waarna John op kop goed doorreed. Vlak voor de top kwamen echter weer de superbenen van Peter langszij en in een spannende sprint probeerde hij als eerste boven te zijn. Iedereen was danig onder de indruk van deze sterke en vooral slimme actie. Behalve John…

Nadat we in Banholt koffiepauze hadden gehad gingen we ,gesteund door een sterke wind , richting huiswaarts . Ook nu waren het weer de superbenen van Peter die met een strakke rugwind en bergaf het tempo bepaalden. Dit had wel tot gevolg dat de groep uitelkaar viel ,maar niemand die daar over klaagde.

Op het allerlaatste bergje werd Peter de Grote dan toch nog even op zijn plaats gezet door iemand die nog sterker en nog slimmer bleek te zijn. Eind goed ,al goed!

16 Juli; Herman Senden Memorial

De Herman Senden Memorial is een bijzondere rit. Het is, zover bekend, de enige Memorial ride ter ere van een nog levend persoon. En dat al meer dan een decennium lang. Ieder jaar blijft Herman ons daarnaast vertellen dat de route die wij rijden eigenlijk maar een zwak aftreksel is van zijn oorspronkelijke route. Ook dit jaar weer tijdens de jaarvergadering vertelde hij ons dat. Maar Herman had een plan dit jaar. Omdat wij al zo lang deze rit ter ere van hem proberen te rijden stond hij heden ochtend bij Chrit op de oprit ons op te wachten met een briefje waarop haargenau de route stond beschreven. Dit bleek echter niet voldoende want na enkele minuten rijden kreeg ondergetekende al instructies in zijn “oortje” van Herman dat er nog een klein detail op het routeschema  mistte.

Vol goede moed gingen acht A-rijders op weg, voor deze heuvelachtige rit. Voor een aantal rijders was het de eerste keer dat ze klim naar het kruis van Charneux bedwongen, maar ook daarna bleef het constant op en af gaan. Ruim voordat de pauze plaats bereikt werd, na Aubel, gaven Peter S en Jan C er de brui aan: zij hadden geen zin om nog een keer bergaf en op te gaan en reden linea recta naar Stein terug, daarmee het leukste gedeelte van de rit missend. De rest daalde in volle vaart naar Homburg en Sippeneaken en beklommen de Camerig via de Camping bij Cottesem. Tijdens de beklimming kreeg ondergetekende wederom instructies van Ploegleider Herman in zijn oortje.

Na de pauze zou de televisie rapportage van deze rit beginnen en vanaf dat moment zou Herman dan ook als Ploegleider in de volgauto plaatsnemen. Bij Hilleshagen stond hij ons echter al op te wachten om ons de posities in de koers toe te roepen.

Bij de Pauze plaats in Mechelen bleek deze tocht niet alleen de enige memorial ter ere van een levend persoon maar daarnaast ook nog eens de enige memorial waarbij de gememoreerde persoon zelf de koffietafel met vlaai organiseert, bedank Herman.

Maar ook hier waarschuwde Herman ons dat we niet moesten denken dat we nu gewoon vlak naar huis konden rijden, er stond ons nog Eyserboschweg, Fromberg, de beklimmingen naar Termaar en Klimmen en de Schoolstraat in Hulsberg te wachten.

Herman nam plaats in de volgwagen en begeleide ons de gehele terugweg als ploegleider, coach en camera man langs alle heuvels en hobbeltjes totdat wij in Beek het lampenpaleis hadden bereikt.

HS Memorial from Eric Peters on Vimeo.

 

 

11 juni: Wandre – Aubel

Dit jaar worden er niet zo heel veel rit verslagen meer gemaakt. De voorzitter wist niet zoveel meer te vertellen bij altijd dezelfde ritten en sinds hij het heeft overgedragen aan de rest van de clubleden is kwantiteit van het blogwerk nogal mager.

Maar goed, soms is er een rit die noemenswaardig genoeg is om toch nog maar eens een verslag te schrijven.
Bij de Rit Wandre – Aubel van 11 Juni hadden we een verslag kunnen schrijven omdat dit de rit is waar John Bongers na lange afwezigheid weer eens meereed. Hij heeft een heupoperatie ondergaan waarbij er een kunstheup is geplaatst. Bij de andere leden ontstond sterk het vermoeden dat dit de eerste kunstheup is waarbij een hulpmotortje is ingebouwd. Want ondanks lange afwezigheid zat het tempo er bij John behoorlijk goed in.
We hadden ook een verslag kunnen schrijven omdat Raymond ook weer eens een keer meereed. Hij had tot deze week zich bezig gehouden met het Tennis Seizoen, ook hier weer grote twijfel bij de rest van de leden het vermoeden is er dat “Tennisseizoen” een code woord is voor “hoogtestage” want ook bij Raymond was het tempo niet mis.
Maar eigenlijk schrijven we dit verslag omdat ondergetekende een van de grootste kansen uit zijn leven heeft laten liggen.

Jo C hield het na de afdaling van de Richelle al voor gezien, hij vond 2 klimmetjes genoeg. De resterende 6 leden reden door. Op weg naar Wandre wist ik Valverde alias Bettini alias “De Houtworm”, zeg maar onze eigen Adelaar van Toledo ervan te overtuigen dat hij in plaats van de zeer Steile klim “Bois de La Dame” de nog steilere, ernaast gelegen “Rue Tesny” te beklimmen.
Aan het begin van de klim sloeg “De houtworm” mijn waarschuwingen in de wind. Ik riep: pas op deze is echt steil en je bent nog lang niet boven. Maar hij ging er met een moordend tempo (wel op het kleine blad) vandoor. Ik hoorde hem nog meerdere keren het synoniem van het geslachtsdeel van een oudere vrouw roepen in combinatie met “dat ding is steil” maar even later was hij uit beeld verdwenen.
Zelf balancerend tussen staan, zitten, niet niet slippen en langzaam naar boven rijdend verwachte ik hem boven op de top weer te zien. Maar ongeveer 100m onder de top kreeg ik de genoemde kans van mijn leven, ik had moeten afstappen, mijn telefoon pakken en en foto moeten maken. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid had ik deze foto naar “World Press Photo” kunnen opsturen en had ik gewonnen in de categorie sport of menselijk leed.
De houtworm had zijn Waterloo gevonden, Rue Tesny was te steil voor zijn ambities, hij zag de top vlak voor zich liggen maar kon gewoon niet meer verder. Plat op het stuur liggend hing hij over zijn fiets naar lucht en zuurtstof te happen om bij te komen. Ondergetekende en ook Jos vonden een positief antwoord op de vraag “Gaat het?” genoeg om zelf toch maar door te rijden naar de top in plaats van die winnende foto maken.

Reconstructie: iedere gelijkenis met echte personen, ook diegene die we nadoen, is puur toevallig.
Reconstructie: iedere gelijkenis met echte personen, ook diegene die we nadoen, is puur toevallig.

In het restant van de rit wordt een parallelle route van Vise Aubel gevolgd maar de benen hebben dan al wat te verduren gehad. Het leek er dus op alsof het steeds langzamer ging. In Aubel stond echter een perfecte rijstevlaai voor ons klaar waardoor we toch nog op normaal tempo de rest van de 115km lange rit konden volmaken.

Primavera Valle Dios/Tour de Posterholt

Voor de 2de keer op rij dit jaar bestond de B groep uit 2 dezelfde coureurs die samen meer dan 150 jaar voor hun rekening namen en daarnaast de nodige kilometers asfalt.

Voor de A groep stonden 11 warriors aan de start. Zoals ook de 4 voorafgaande ritten was het alom genieten van een mooi lente-achtig weertje.

Omdat de gebruikelijke route via oud Geulle nog altijd is afgesloten vertrokken we via de afdaling Maasberg alwaar we via de brug Geulle weer op het oorspronkelijke parcours kwamen. Rob D. had een goede wintervoorbereiding genoten bij zijn vroegere plaatsgenoten van wielerclub ODB en dat was te merken aan het tempo. Op de 1ste cote van de dag “rue de Battice” werd het peloton behoorlijk uit elkaar getrokken.

Ook op het bois du Mauhin was het geen compact peloton wat wiel aan wiel naar boven reed.

Cote Hagelstein werd voor de afwisseling gemeden en via de route langs het slachthuis zijn we via de plank naar Banholt gereden naar de populaire wielercafé het Vossenhuys van Berry. Aldaar aangekomen plaatste Peter S. een welgemikte fluim op de stoep, recht voor de ingang van het restaurant.

Voor diegene die na hem naar binnen wilden was het uitkijken om er niet doorheen te lopen of onderuit te gaan. Het is aan te bevelen volgende week een setje lieslaarzen mee te nemen om zo de pauzeplaats clean te kunnen bereiken. (copyright Ralph S.)

Aldaar aangekomen waren we niet de enige fietsbende die in het Vossenhuys aanwezig was, aan de centrale tafel had Team Schepers al bezit genomen van de beste plaatsen en TC stein moest genoegen nemen met de povere tafeltjes in de tocht naast de deur.

Na de koffie, slagroom, vlaai en wat sterke verhalen zijn we weer vertrokken en buiten gekomen (behoedzaam om Peter’s fluim heen gelopen) bleek dat de temperatuur nog een graad of 10 gezakt was. Iedereen had maar één doel voor ogen en dat was zo snel mogelijk van deze “Siberische omstandigheden” afkomen met als gevolg dat het volle gaas koers huiswaarts werd.

Rob had het signaal begrepen en met Heuts-achtige snelheden werd naar de voet van de Maasberg gekoerst. Op deze Elsloosze Koppenberg werd voor de afwisseling maar eens afgesprint en met 90 kilometer op de teller en een gemiddelde van bijna 29 km/h hadden we de kou getrotseerd.

  • Note) De verslagen van de eerste 3 clubritten zijn helaas verloren gegaan. Jo C. heeft deze voor zijn rekening genomen maar wegens ICT problemen op zijn netwerk is deze data met een schat aan culturele en sportieve informatie helaas verloren gegaan.

 

 

Enkele feiten seizoen 2015:

 

 

De rit met de meeste deelnemers: 7 maart, Strada Bianchi di Portare, 21 deelnemers

3 ritten uitgevallen, Rondje Pieringen, Wandre Aubel en Le vieux Warsage, 0 deelnemers

De rit met de minste deelnemers, Sur le pond du Kessel, 3 deelnemers (de reden was duidelijk het weer, 37.5 graden gemeten om 12:50 uur)

6 deelnemers met de “hatelijke 0” waarvan 1 deelnemer al meer als 30 jaar lid is en al zo’n 25 jaar  weet vol te houden.

Totale afstand van 37 ritten bedroeg 3807 kilometer.

Er hebben zich geen ongevallen voorgedaan tijdens deze 37 ritten.

Maaskant Route 2013 is nog altijd de rit met de meeste deelnemers nl. 25 personen.

Welkom bij Tour Club Stein

Winter 2018/2019

In de winter word er gereden bij geschikte weersomstandigheden, route in overleg.

  • Starttijden zaterdag: 10:00u
  • Starttijden Dinsdag en Donderdag 12:15

 

Zelf een rit plannen? – Log eerst in via “Gebruikers” rechts onder.

Volgende Rit

Reijmerstok/Reijmerstok

Prachtig weer op de laatste dag van oktober zorgde ervoor dat ook de groep Oude glorie de route Reijmerstok had gekozen ipv het kortere rondje via Eijsden. Daar het de laatste kans was om te scoren voor de TC Stein Award stond de gehele top 8 op het appél. Natascha had de hele nacht niet geslapen omdat ze vol spanning zat vanwege het feit dat ze kans had op de 1ste plaats bij de “Dames”.

Tot haar grote opluchting was ze deze ochtend de enige vrouw aan de start wat tot de volgende stand in het vrouwenklassement opleverde:

  1. Natascha T. (alias de Bee van Bee): 24x
  2. Alle andere dames samen: 0x

Daar ondergetekende naar de pré opening van café de Poart (één van de subsponsoren) was geweest (iemand moet toch deze ondankbare taak op zich nemen) werd in een goed te volgen tempo de eerste 25 kilometers afgelegd. Daarna vond Jos H. het wel welletjes en zette zich resoluut op kop, Het gezellig babbelen onderweg was meteen gedaan en iedereen probeerde zijn adem zo goed als mogelijk te sparen en de korte klimmetjes te overleven.

De Euverem-Reijmerstok klim werd met een gemiddelde van 31 km/h omhoog gereden en dat zonder noemenswaardige rugwind. (echter wel in een soort vacuum wat achter Jos ontstaat als hij op kop zit maar dat terzijde)

Op de pauzeplaats was de B ploeg al aanwezig en de meest geharde leden en tevens ex-militairen Chrit, Dave en Math hadden plaats genomen op het buitenterras, een unicum voor 31 oktober. De “watjes”, tevens de slimmeren, zaten binnen gezellig aan de vlaai.

Op Chrit zijn fiets was afgelopen week sabotage gepleegd, notabene door een ex clublid Giel B (wonende te Urmond), waardoor hij, Chrit, de eerste 35 kilometer geheel uit het zadel heeft moeten fietsen. Gelukkig zag René de F. (ook uit Urmond…..) uiteindelijk wat er aan de hand was en omdat hij toevallig (of niet?) het juiste materiaal bij zich had heeft hij het euvel verholpen. De zaak wordt nog verder uitgezocht door het bestuur of hier wel dan niet opzet in het spel is.

Na de pauze werd de groep opnieuw gehusseld en herverdeeld. John en Eric hadden andere plannen voor de middag en reden gezamelijk de oorspronkelijke route naar huis,

Gied en Jan hadden ook hun doel bereikt door het consolideren van hun positie in het Award-klassement en waren het dernie-rijden achter Noppie Koch waarschijnlijk beu waarna ze hun rit uitreden in de B groep met een relax tempo….. dachten ze. Math V. dacht hier echter anders over en organiseerde langs het water een ware ploegenachtervolging. Gied wist dit schijnbaar al en koos wijselijk het hazepad door voor Maastricht af te slaan. Gelukkig reed Dave net op tijd lek waardoor Math afzag van verdere pijniging van de groep O.G.

Jo C., Peter S., Jos P. en H. hadden wel de smaak te pakken en plakten er een extra lus via Ulvend aan vast. Omdat Jo C. zijn oude knoken begonnen op te spelen is er besloten om het hooggebergte links te laten liggen en is er hoofdzakelijk via een vlak parcours naar huis gereden. Omdat Jos H. niet onder de 30 km/h gem. thuis wil komen hebben we niet veel meer als het achterwiel van hem gezien en reste ons niet veel meer als naar huis te stayeren. Peter S. had nog een enkel helder momentje maar het bleef bij een povere poging van een paar kilometer kopwerk. Na het passeren van diverse wielergroepen waren we na 90 km met een gem. van 29.6 weer terug in Stein. Een mooie afsluiter van het seizoen 2015!

Lourdesgrot via “niet naar Alden Biesen”

Vandaag stond er voor de A-groep het rondje over Alden Biesen en voor de groep ”Oude Glorie” het 5 km kortere rondje via de Lourdes Grot op het programma. Het zou de 1e keer dit seizoen zijn dat vrijwel hetzelfde parcours met dezelfde pauzeplaats
zou worden gefietst. In principe zou dit kunnen betekenen dat er eventueel gelijk zou worden vertrokken of dat door het te verwachten enorme aantal deelnemers de gezamenlijke pauzeplaats bij Johnny de Boxer te klein zou zijn. Het zou echter geheel anders lopen, namelijk als volgt.
Door de lage temperaturen, een nog voor 50 % nat wegdek en de buienradar die nog wat kans op motregen voorspelde stond er slechts 1 rijder, Dave, van de groep “Oude Glorie” aan het vertrek. Hij vertrok ook alleen en koos voor een alternatieve route.
Van de A-groep stonden in 1e instantie 4 rijders aan de start, namelijk Jos P., Jos H., Jo C. en Peter C. Omdat de groep waarmee Peter normaal meefietst, momenteel al op de mountainbikes fietst, stond Peter voor de 2e keer dit jaar aan de start. Hij verdubbelde in een keer wel zijn aantal deelnames en liep ook 1 punt in op de door ziekte afwezige koploper van de TC Stein Award, Peter S. Door de afwezigheid van Peter wordt deze Award een zeer spannende aangelegenheid. Met nog 2 ritten te gaan zijn er 2 deelnemers met 29 en 2 deelnemers met 28 ritten.
Jan C. en Gied  ook van plan om aan de start te staan, maar dit lukte niet om de volgende redenen. Gied ontdekte dat een band van zijn racefiets lek stond en moest als alternatief zijn mountainbike fietsklaar maken. Hij was daardoor aan de late kant en besliste om rechtstreeks via de linkerkant van de autowegbrug naar België te fietsen. Jan C., zoals altijd te laat, wist niet welke kleding hij moest aantrekken met dit weer. Wintervest, zomervest? Uiteindelijk koos hij voor het shirt met korte mouw. Hij was zo laat dat hij ook rechtstreeks vanaf het Keerend via de rechterzijde van de autowegbrug vertrok. Op het eind van de brug zag Jan Gied aan de andere kant staan. Na even communiceren met armen en benen reden zij beide naar Kotem, waar zij zich nabij de Pondarosa troffen. Gied belde nog naar nestor Chrit om informeren wie er was vertrokken, maar op dat moment kwamen de overige 4 rijders aanrijden. De neven Jo en Jos P. namen de kop en deden dat ongeveer 15 km. Vanaf dat moment namen Peter C. en Jos H, het heft in handen en werd er in een pittig tempo kop over kop gereden. Bij de klim van de Lourdesgrot ging Gied omdat het rijden op zijn mountainbike toch wel zwaar was, de kortste weg rechtdoor en de rest ging naar links om de route via Alden Biesen te rijden.  Bij de pauze zouden we ons weer treffen.Gied kreeg al snel spijt om de kortste route te nemen want hij belandde op de veldwegen voortdurend in de modder. Ook bij de overige 5 rijders ging het fout, want op de grote weg van Tongeren naar Mopertingen werd de afslag, linksop, naar Alden Biesen gemist. Hierdoor werd het parcours met ongeveer 5 km ingekort en werd ook een mooi stukje dat voortdurend op en af gaat gemist. Omdat we weer op hetzelfde parcours als Gied zaten, werd deze bij de verkeerslichten in Mopertingen ingelopen. Aangekomen bij de pauzeplaats stond daar een grote tent opgebouwd. Wij dachten al dat het kermis was, maar we kwamen van een koude kermis thuis, want Johnny de Boxer was i.v.m. vakantie 2 weken gesloten. Jan stelde voor om bij de kerk in Gellik te pauzeren. Toen we hier aankwamen hing het bordje `gesloten`op de deur. Het café ging pas om 11.30 uur open. Maar gelukkig was het bijna zo laat en de eigenaar opende dan ook voor ons de deur. Het was binnen lekker warm en we lieten ons de koffie in cola goed smaken. Na de pauze pikten we het parcours via Stalken weer op. Bij de voormalige vijver Stalkenwijer liet Gied weten dat hij rustig in zijn eigen tempo met zijn MTB naar huis wilde rijden. I.v.m. het natte wegdek werd niet langs het fietspad bij de Ziepbeek maar via het Duivelsbergcircuit naar huis gefietst. Bij de brug in Boorsem reed Jos H. nog lek.
De ritafstand bedroeg 90 km, met 395 hm. en een gemiddelde snelheid van 30,8 km.
De volgende week staat voor de A-groep nog een laatste zware klimrit op het programma. Misschien laten de nu al maanden afwezige “Jonge honden”zich nog een keer zien, of zijn ze al op trainingskamp voor volgend seizoen?
De groep “Oude Glorie” fietst  de kortste variant van het Rondje 3 sluizen. Hopelijk is het beter weer en zijn er bij beide groepen meer deelnemers!!

 

10 Oktober: Piringen

Met 7 personen werdt bik frisse weersomstandigheden gestart voor het klassieke rondje Piringen, de Rit door het Haspengouwse landschap.

Met koude noordoostenwind in de rug had P. Smits er zin in, hij ging voortvarend langdurig op kop met snelheden van boven de 35km/u. Het leek erop dat we de rit beter Peesmitje en de 7 dwergen konden noemen. Maar toen we op de kronkelweggetjes tussen de Haspengouwse fruitvelde belandden vond hij het welletjes en liet anderen ook eens op kop komen. Of deze anderen minder in hun mars hadden is niet duidelijk maar het gemiddelde ging op deze met modder, bladeren en takken besmeurde quasie fietspaden flink omlaag.

Waarschijnlijk moeten we deze rit niet meer in oktober plannen want het fruit was net geoogst en het had niet veel gescheeld of de UCI had de rit als cyclocross geclassificeerd.

Na de pauze stond de wind tegen en werd met goede bedoelingen door iedereen kop over kop met flinke snelheid aan de terugweg begonnen. Dit mocht een 15 tal kilometers duren en toen vond Jos H. het wel welletjes, hij nam bij Kanne de kop over en voerde het tempo nog een aantal kilometers op om vervolgens niet meer af te remmen. De rest heeft alleen nog zijn achterwiel gezien, en blijkbaar was er ook geen energie meer om te praten. Waar normaal gesproken degene uit de wind achter de koprijder het minst moe wordt deden de kleuren van de koppen van iedereen deze rit het tegenovergestelde vermoeden.

100 km in mistig, koud weer met dik 31 gemiddeld.

Na weken van het ontbreken van een ritverslag waren er deze keer 2 reporters aanwezig dus bij deze verslag nr. 2: 

Bij een zeer frisse temperatuur van 10 graden en een matige noordoostenwind stonden er 8 A-rijders en 5 rijders + 2 gastrijders van de groep “Oude Glorie” aan de start.

Of de groep “oude Glorie” de route niet goed wist of bewust heeft gekozen voor een langere route is niet duidelijk, maar ze hebben het “3 sluizen rondje” over de langste route (terug via As) gefietst. Der route was via Heppenaert over veer naar Berg.

Bij de A-groep nam onze Nederbelg Peter S. resoluut de kop. Hij reed in een behoorlijk tempo en de voor hem kenmerkende “snokken” bleven afwezig. Iedereen bleef ook netjes bij Peter in het wiel en dacht hoe lang gaat Peter dit volhouden.

We verwachten toch nog een addertje onder het gras en dachten dat Peter na de passage boven langs het Albertkanaal misschien rechtsaf zou slaan richting Zutendaal i.p.v. linksaf richting Bilzen.

Maar dit gebeurde niet en ook in Bilzen zelf ging hij keurig naar links en niet naar rechts om naar huis te rijden. Peter bleef maar op kop rijden en hield dat 25 km. vol.

Wij hopen dat hij op deze voorbeeldige manier ook in 2016 gaat rijden en zijn contract wordt dan ook verlengd. Voorlopig moet hij nog voor een koersbroek en koerstrui rijden, want de ballotagecommissie is streng en oordeelt altijd over het afgelopen en het komende seizoen.

In een mooi tempo werden de heuveltjes gezamenlijk genomen. Voor Gors wilde John een weg te vroeg naar links afslaan. Gelukkig kon door een snelle reactie van hemzelf en zijn volgers een valpartij worden voorkomen. Dit is maar goed ook want begin augustus is het ziekenvervoer op bij dezelfde plek moeten opdraven voor de valpartij met bekkenbreuk van ons lid René D.

Het was maar goed dat het droog was op de fietspaden, want anders hadden we tot achter onze oren onder de modder gezeten incl. onze fietsen. In Tongeren volgden we via de Garmin van Eric perfect de route van Math langs de manege, zodat we niet in het zeer drukke verkeer op zaterdagmorgen terecht kwamen.

Peter had (door het kopwerk?) aandrang gekregen om te plassen. Op de opmerking dat het binnen 10 minuten pauze was kwam de originele opmerking: “ik moet nu zeik..”!!

Bij de pauzeplaats doken we direct bij 12 graden Celsius de aanbouwserre in, die van alle kanten open is. Zelfs 1/4 deel van het dak stond open. Jan C. vroeg de kastelein op dit niet dicht mocht, maar dit leverde een bedenkelijk gezicht van de kastelein en een boos gezicht van de kasteleinsvrouw op. Met duidelijke tegenzin ging het dak toch dicht.

Een A-viertje op het raam leverde duidelijk op over het boze gezicht van mevrouw. Op dit papier stond dat er niet binnen mocht worden gerookt als het dak geheel gesloten was. Zij stond dan ook met tegenzin buiten te roken.

Overigens bleef het koud en de serre. Na de pauze waren er dan ook enkele opmerkingen in de trant van: wat was het binnen in het café lekker warm en waarom zijn we daar niet gaan zitten.

Volgende keer bij deze temperaturen misschien iets beter nadenken of overleggen, want de schrijver van dit verhaal heeft momenteel een flinke snotneus.

Na de pauze werd gekozen voor de grote weg i.p.v. de nummertjesroute via het betonplaten fietspad. Er werd aanvankelijk kop over kop gereden met vanaf Bassenge richting Kanne een lange aflossing van John.

De gretigheid om over te nemen met de wind voortdurend op kop werd allengs minder. En jawel hoor, we waren nauwelijks de brug over bij Kanne of Jos H. nam langs het kanaal de kop over. Terugdenkend aan vorige week, zag je al angstige blikken bij de overige deelnemers die verraden:

gaat Jos weer met zijn armen zwaaien en moet er worden overgenomen of is de ouderwetse “brommer” opgestart. Tot opluchting van de overige 7 rijders werd er niet gezwaaid en reed Jos – tegen de wind in- met een gemiddelde van zeker 35 km. richting Stein. Bij het oversteken van de grote weg bij Lanaken vroeg de voorzitter zich af of Jos wel wist dat hij de wind tegen had.

Ook over de dijk van Uikhoven naar Kotem en op het fietspad langs de autoweg bleef Jos op kop rijden onder het motto van wie A zegt moet ook B zeggen. Door de “beulswerk” werd de gemiddelde snelheid – na de pauze dus tegen de wind in – opgetrokken van 30,5 voor de pauze tot 31,5 km na de pauze!  De afstand bedroeg 100 km. met 390 hoogtemeters.

Jo C. vertelde de schrijver van dit verhaal op de weg naar huis nog dat hij in 2e positie had zitten te “sterven” in het wiel van Jos en zeker niet had kunnen overnemen. Jan od C. (schrijver) kon dat alleen maar beamen dat dit in 8e positie ook het geval was,  maar dat het toch wel te doen was.

Beiden waren ook tevreden dat er een bijna ouderwets gemiddelde over dit rondje was gereden. Na een verkwikkende douche of bad is dit “afzien”snel weer vergeten en wordt nu al uitgekeken naar het vrij vlakke rondje van volgende week over Alden Biesen. De vraag is natuurlijk of de “brommer”zich dan weer zal melden. Dit staat in de sterren!

Misschien kunnen er volgende week weer eens een paar foto’s worden gemaakt.

Voorbeeldigste koprijder : Peter S

Grootste zeik…                   : Peter S

Grootste koukleum           : Jan od C.

Grootste brommer            : Jos H.