Henry Chapelle en terug

En weer was het een stralende zonnige ochtend…..het gaat maar door. Zomer 2018 ! Vandaag stond er een rit genaamd ” fantasy dream” op het programma. Waar deze naam vandaan komt is me echter een raadsel. In feite is het gewoon recht naar HC en terug. We gingen op pad met 8 rijders vanuit Stein. In Beek sloot Raymond nog aan en wie goed geteld heeft komt dan uit op negen. De Houtworm was na een lange afwezegheid ook weer eens van de partij en dat wilde hij ook even laten weten. Hij zette zich op kop en trok er behoorlijk hard aan. Zo vielen er in Genhout al wat gaten in de groep. Oude glorie rijder Jan was ook mee en moest op de kleine heuvels rond Nuth meermaals flink aan de bak om het tempo te kunnen volgen. De vaart zat er behoorlijk in. Even voorbij Swier wilde een dame in tegemoetkomende richting linksaf slaan , terwijl onze groep naderde. Iedereen moest flink in de remmen maar het liep goed af. Jan moest even zijn zinnen zien te verzetten want hij was afgelopen week al eens als ooggetuige betrokken geweest bij een dodelijk ongeval met een fietser . De wind zorgde voortdurend voor een steuntje in de rug en zodoende werd het tempo stevig onderhouden. Tot aan Schin op geul bleef het een beetje op en af gaan zonder echte zware beklimmingen. Op de grote weg richting Wittem reden er plots twee Jossen op kop. De wind blies nog steeds in de kont en de twee Jossen maakten dankbaar gebruik van zoveel ondersteuning en hielden de vaart er goed in. Vanaf de gulperberg is het een beetje glooiend en slingerend over smalle wegen en weer moest er even getemporiseerd worden. Zo hobbelden we verder over slecht asfalt tussen Teuven en Hombourg waar onze collega s van de groep Schepers ons tegemoet kwamen. Vanaf Hombourg begint de weg langzaamaan te stijgen. Over een kilometer of 3 a 4 loopt het eerst vals plat met op het einde nog een behoorlijke klim als toetje. Boven was de groep,dan ook even uit elkaar geslagen en moest er weer verzameld worden. Het zwaarste gedeelte van de rit lag nu achter ons en dat betekent meestal nieuwe kopmannen….De route verloopt vanaf hier kilometers lang in dalende lijn en de ketting kon nu rechts rechts gelegd worden. Bij de passage van de gevallenen uit de 2e wereldoorlog schoot er een vreemde gedachte door mijn hoofd. Wij rijden hier volle bak voorbij terwijl eigenlijk een pas op de plaats als eerbied aan deze dapperen niet zou misstaan. Maar zo gaat het nu eenmaal. Voorbij Hagelstein slaan we rechtsaf. Nog steeds in dalende lijn en nog steeds in volle vitesse. Door de dorpjes in de voerstreek met zoveel snelheid blijft wel goed opletten. Eenmaal beneden in Moelingen is er tijd voor koffie. Op,een mooie binnenplaats van een monumentale boerderij. De zon scheen volop en iedereen koos voor een plekje in de schaduw. De Houtworm moest naar zijn wekelijkse feest en reed solo naar huis. Meteen na de pauze moest er vanwege een wegomlegging even gecrosst worden. De terugweg verliep via de bekende weg door het mooie landschap . Langs Rijckholt ,door Gronsveld en weer langs de molen om Maastricht heen. De wind stond nu op de kop maar daar hebben we een oplossing voor. Jos Heuts zette zich met zijn imposante gestalte aan de leiding en maalde de kilometers gestaag weg . Ondanks de hitte en de wind werd het tempo goed onderhouden. Na zo n slordige 100 km bereikten we weer het steinse grondgebied en bleef het gemiddelde net onder de 30 km steken. Mooie rit !

cote de foret

Op,de dag nadat de rode duivels Neymar en consorten uit de wereldbeker hadden gekukeld stond er een rit gepland die gedeeltelijk door het feestelijke belgie zou voeren. Opnieuw stond de zon hoog aan de hemel en er fluisterde een kalm briesje uit het noordoosten. Peter S moest nog even overtuigd worden maar uiteindelijk gingen we met zevenen op pad. Ter hoogte van Geulle sloot gastrijder Fred aan om de gehele rit mee te fietsen. Door de kalme rugwind verliepen de eerste kilometers redelijk makkelijk. Jo en Eric verzorgden het tempo moeiteloos. Routeplanner Eric had wat afkortingen ingevoerd om zodoende de afstand enigszins te beperken. We fietsten over bekende stroken door de maasdorpen Itteren en Borgharen. Vervolgens ging het vlotjes door onze limburgse hoofdstad richting Eisden. Nog steeds rolde het asfalt redelijk makkelijk onder de wielen door en al snel bereikten we la Belgique. Deze keer ging het gelukkig een stuk sneller door het centrum van Vise. Nog even een stukje langs de Maas en dan slingerend omhoog op de Richelle. Het klimtempo was voor iedereen goed te volgen en groepsgewijs bereikten we de top. Vanaf hier volgde een route over wegen met wat meer snelverkeer. Soms over onbekend terrein en soms over wegen die wel bekend leken te zijn. De omgeving was een afwisseling van drukke wegen door doodse nederzettingen in de Walen , en soms mooie vergezichten in het heuvella dschap. We bereikten een bochtige afdaling die eeuwig lang leek te duren. Beneden was er maar een conclusie ; dit moeten we ook weer omhoog fietsen ! Na een passage over een druk kruispunt kwam inderdaad de bevestiging : we draaiden linksaf de Cote de Foret op. Het is echter zeker geen straf om deze mooie beklimming te doen. Licht stijgend slingert het asfalt door het landschap . Iedereen zocht zich in zijn eigen tempo een weg naar de top. Ondertussen was de temperatuur toch al redelijk opgelopen en ook de wind had een tandje bijgestoken. We gingen verder over waalse wegen met waals asfalt ; hobbelen en stuiteren en gaten en reten ontwijken.. Soms dalend , maar meestal klimmend. Vlak voor Battice was de koffiepauze voorzien. De ” Caffè Bresilien” en de “coupe Neymar” waren er in de aanbieding. Nadat iedereen weer was bijgetankt trokken we verder. We moesten nog even over een omleiding waar het het wegdek was uitgeroepen tot allerslechtste asfalt van geheel België. Maar gelukkig gingen de wegen vanaf hier voornamelijk in dalende lijn. Via alweer slecht asfalt bereikten we al snel Dalhem. Maar we misten Jos Heuts. Er werd gewacht en John reed terug. Jos was lek gereden en werd weer opgepikt. Een drietal was echter al doorgereden. Niet zo mooi mannen ! Even later pikte Jo een doorn op met zijn achterband en moest er weer gerepareerd worden. Er werd telefonisch contact gelegd met de drie deserteurs die zouden wachten bij Withuis. Maar bij Withuis niemand te zien. Zo reden we met vijven terug tegen de wind die toch wel behoorlijk in kracht was toegenomen. De hitte en de kilometers hadden bij sommigen toch wel hun tol geëist en het tempo moest aangepast worden. Zo reden we gezamenlijk in een rustig tempo noordwaarts. Uiteindelijk bereikten na zo,n slordige 120 km en 1000 hm weer het steinse grondgebied.

CLERMONT

Vandaag geen zuideuropese weersomstandigheden ! Voor de verandering kregen we vandaag een typisch hollands zomerdagje. Een frisse ochtend en een bewolkte hemel . De lange mouwen en beenstukken konden weer uit de kast. We gingen met zes op weg voor een rondje over CLERMONT. We misten John aan het vertrek maar even later sloot hij alsnog aan. Ook hadden we twee gastrijders opgepikt die de gehele route meegereden hebben. Zo waren we plots met negen. Op de dijk langs de belgische zijde van de Maas viel het op dat 1 persoon twee verschillende sokken had aangetrokken. Een alleenwonende die zichzelf moet kleden blijft een moeilijk verhaal. Er stond een kalm windje uit noordelijke richting . Zodoende liep het gesmeerd naar het zuiden. De Houtworm en Eric namen de eerste kilometers de groep op sleeptouw. Vanaf Smeermaas leidde het duo Jo en Jos ons over het eeuwig lange fietspad langs het kanaal richting Kanne. Vanaf Kanne gaat het een klein beetje op en af wat toch wel wat voor meer variatie zorgt. Zo bereikten we de voet van de makkelijke kant van de Halembaye. Zeven reden er rustig naar boven en twee iets sneller. Vanaf de top is het een soort van vrije val naar beneden met snelheden tot wel 60 km . Even voor Vise moesten we ons over drukke verkeerswegen tussen de auto s een weg zoeken naar Vise. Eenmaal in Vise werd het nog straffer. Midden door het centrum waar de auto s bumper aan bumper stonden. Slalommend en openslaande deuren ontwijkend ging het in een slakkegangetje . Buiten het centrum kon er eindelijk weer gefietst worden en klommen we , na een ingelaste plaspauze , weer rustig verder richting Dalhem. Vanaf hier gaat het over een traject van zo n 15 km vals plat omhoog. Het tempo was voor eenieder goed te volgen. Vanaf de paters van Val-Dieu nam John de kop . De snelheid ging iets omhoog en de weg idemdito. Er moest even stevig doorgehaald worden. Ter hoogte van de rechtslinks combinatie werd Jan weer opgepikt en het tempo weer aangepast. Bij Clermont had niemand goesting om over de kasseien te rijden en werd er voortijdig een afslag naar links genomen. Via een kleine omweg door een mooie omgeving kwamen we achter de kasseien weer op de route om vervolgens de laatste stijging Te nemen. Op de grote weg naar Henry Chapelle werden de troepen weer verzameld. Deze weg is overigens niet bepaald een pretje om te fietsen. Het verkeer raast er met grote snelheid langs. Hierna volgt de lange afdaling naar Hombourg. Vlak voor Teuven is het asfalt sinds de eerste wereldoorlog niet meer gerepareerd en moet het stuur stevig in de knuisten worden gehouden. Vliegensvlug door Teuven en meteen daarna de beloning: koffie ! Na de koffie besloot John om nog even over de Loorberg en de Camerig te cruisen. Zo trokken we na de pauze met zeven verder .Er stond een behoorlijke tegenwind. Maar gelukkig hadden de dolomietenmannen de laatste dagen hun huiswerk goed gedaan en was hun vormcurve duidelijk gestegen. Zo konden ze het meeste kopwerk voor hun rekening nemen. De thuisreis was vrijwel gelijk aan die van vorige week. Via Gulpen, Wijlre , richting Valkenburg. Nog even over de Stoepert dan in voornamelijk dalende lijn tot in Geverik. Siekendaal , scharberg , Stein. Volgende week zullen enkele tc steiners zich gaan wagen aan de uitdaging van de Dolomietemarathon. Veel succes !

Pittig ritje.

Op deze zaterdag 16 juni stond er een rit op de planning met enkele stevige kuitenbijters in het verschiet. De hoofdmoot van deze toerdoordevoer was de Bois de la dame . Met enkele minuten vertraging vertrokken we met 6 dapperen . In verband met de nieuwe privacywetgeving kan ik helaas de namen van de deelnemers niet meer publiceren. Ik kan wel zeggen dat er 1 witte fiets was , 5 zwarten waaronder 2 giants , een S-works en nog wat ander spul. Het vertrek was een beetje rommelig maar ter hoogte van Elsloo was er toch sprake van enige formatie. De eerste kilometers liepen zoals zo vaak tussen kanaal en maas in zuidelijke richting. De sfeer in de groep was gemoedelijk en het tempo evenzo. Vanaf Bunde werd het kopwerk overgenomen door twee neven , beide op een zwarte Giant , en samen bijna 120 jaar oud. Meer persoonsgegevens mag ik helaas niet prijsgeven. Zo trokken we in een lekker tempo , rustig keuvelend , langs Maastricht richting Eisden. Vanaf de grens begint dan de weg langzaam omhoog te lopen. Er werd een groep gepasseerd waarvan de deelnemers een minimale bmi score moeten halen om mee te mogen fietsen. Onder aan de beklimming naar la Heydt had de man op de zwarte giant kettingproblemen. Iedereen reed gewoon verder en liet de arme stumper aan zijn lot over. Boven moest er dan ook lang gewacht worden. Maar gelukkig had de onfortuinlijke assistentie gekregen van de begeleiders van een grote groep fietsers waarna hij deze fietsers als dank allemaal voorbij en uit het wiel reed. De benen waren ondertussen opgewarmd en gewend aan het klimwerk. Er volgde nu een lange afdaling , met af en toe nog een korte klim , richting Vise . Beneden aan de Richelle trokken we langs de Maas verder zuidwaarts . Er volgde nu een passage door de luikse voorstadjes. Een grijze en grauwe omgeving . Enkele kilometers verder sloegen we linksaf en stonden we aan de voet van de gevreesde Bois de la dame. Onze oudste fietser vond deze klim toch nog net iets te makkelijk en nam de afslag naar de nog steilere Rue Tesny ! De andere 5 zwoegden , vloekten en klauterden zich een weg naar boven. Boven kwamen alle zes weer samen en ging het verder richting Aubel. De zwaarste hindernis van de dag lag weliswaar achter ons maar wie dacht dat het nu makkelijk werd kwam bedrogen uit. Het hele traject ging het op en af. Steeds weer werd de groep op de beklimmingen een beetje uit elkaar geslagen en boven weer verzameld. Onze nederbelg , die een combinatie is van Jerommeke en Schwarzenegger , voelde zich duidelijk niet in zijn sas . Hij besloot om via een andere route solo zijn weg te vervolgen. De overigen trokken over veelal bekende wegen door de voerstreek naar Aubel waar de pauze was voorzien. Tijdens de koffie werd het vervolg van de route doorgenomen. ,Er moest nog even de loper naar Gieveld genomen worden maar daarna liep het grotendeels over vlakke wegen. Degenen die een nog beetje kruit in de benen hadden verzorgden afwisselend het tempo. Nog even over de Stoepert en dan in gestrekte draf terug naar de stal. Uiteindelijk bereikten we , na 120 km en ruim 1200 hoogtemeters , met een redelijk homogeen kwintet de thuishaven en hadden de dolomietenmannen een stevige training kunnen afwerken.

Meinweg

Het alsmaar voortdurende mooie voorjaarsweer had vandaag weer vele fietsers uit hun kot gelokt. Er waren 6 vertegenwoordigers van de groep oude glorie. Voor een ritje over de Meinweg waren er ook 6 kandidaten. Probleem was echter dat niemand de juiste route in beeld had. Maar gelukkig kwam op het laatste moment navigator Eric om de hoek gedraaid. Even de garmin laden , en we konden op pad. Er was weinig wind te bespeuren en de temperatuur was ideaal. Het begin was een beetje via andere paden dan we gewend zijn. Langs Makado, door Spaubeek , richting Schinnen. Na wat geslinger door dorpjes bereikten we in een aangenaam tempo een steeds mooier wordende omgeving. Vooral het grensgebied in de omgeving Etzenrade leverde mooie plaatjes op. Zo trokken we bijna geruisloos Duitsland binnen. In Gangelt reden we tweemaal een stadttor onderdoor. Eric raadpleegde voortdurend zijn garmin en bepaalde de route. Maar verrek….weer een stadttor ? Het bleek dat we een rondje gereden hadden en weer terug waren in Gangelt. Er moest even contact gezocht worden met Harie Garmin himself maar Eric leidde ons toch weer naar de juiste route. Vanaf hier ging het door verscheidene duitse grensdorpjes. Het asfalt was van duitse grundlichkeit en liep lekker vlot. Iedereen deed een stukje kopwerk en af en toe was het even opletten om tijdig de juiste afslag t e pakken. We passeerden weer Nattebosch en in Effeld kon je de eerste blikken opvangen van het prachtige Meinweg gebied. We trokken weer over de grens en sloegen meteen rechtsaf naar ons reisdoel. Vanaf hier stijgt de weg een paar procenten omhoog. Door een schitterende omgeving van bossages en kabbelende beekjes. We gingen op bezoek bij de Maharisha en via een klein stukje onverhard bereikten we het koffieterras. Dit terras ligt schitterend verscholen in de bossen aan de rand van een waterplas. De kuchen zijn er groot maar niet zo lekker en de tasse kaffee is ruim bemeten. Na de pauze moesten we dwars door een boerderij. Door de poort , over de binnenplaats , en weer door de poort naar buiten. Een unieke passage. We reden weer door een stukje Duitsland en via een ommetje kwamen we weer in het Meinweg gebied. Vanaf hier was het echt kilometers lang heerlijk fietsen. Over een weg met rood asfalt , zonder autoverkeer , lichtjes dalend door de bossen . Dan even door Herkenbosch en weer over rustig gelegen veldwegen ,kilometers lang tot in Odilienberg. In een stevig tempo trokken we door verstappenland. Iedereen deed een bijdrage aan het kopwerk. De laatste kilometers waren op bekend terrein . Uiteindelijk was de reis een klein beetje langer uitgevallen dan bedoeld maar iedereen was voldaan na 125 kilometers in een gemiddelde van ongeveer 29.

Deviation met stop and go penalties naar Banneux

De rit naar Banneux betekend vaak dat ineens de animo bij de A groep erop achteruit gaat en ineens de B groep groter is. Dus nadat een grote groep B rijders richting Clermont vertrokken was vertrokken 4 elite rijders richting Banneux en eentje daarvan had nog een heel drukke agenda voor de zaterdag middag.
Vanwege de zware stortregens en bijgevolg overstromingen in de Voerstreek, Dalhem en Soumagne was de verwachting dat het mogelijk moeilijk ging worden om de rit naar Banneux te kunnen voltooien.  Ondanks dat riviertjes Voer, Berwinne en Vesdre allen nog een enorme hoeveelheid bruin en kolken water bevatten waren de overstromingen op de route inmiddels voorbij maar de betekende niet dat wij ongehinderd konden doorrijden.
In Eisden, vlak voor de separatie met de rest van de groep reed de Houtworm lek en hij ging vervolgens zijn reparatiekunsten aan ons tonen. Eerst wilde hij de band vervangen zonder het wiel te demonteren, daarna heeft hij 5 minuten in zijn reserve band zitten pompen terwijl die meer lekken had dan de band die hij
Deverwijderd had. Nadat ondergetekende de originele band van een patch had voorzien begon de tweede akte van deze voorstelling: proberen de band weer te monteren. Uiteindelijk konden toch onze weg vervolgen en de Houtworm maakte linksomkeer via de paaltjes weg.
Na de grens konden wij aansluiten bij een 8tal renners van Caja Rural, die blijkbaar aan het trainen waren voor de Hammer Series. Het tempo was goed te volgen maar helaas reden ze in Berenau een andere richting uit.
Voor Dalhem kwamen we het eerste “Deviation” bord tegen maar we reden stug door. In Dalhem was het centrum voor alle verkeer afgesloten vanwege werkzaamheden, gelukkig konden we via een voetgangerspassage doorrijden. Hierna misten we de afslag naar Blegny en reden maar door via House over de brede en vooral drukke wegen.
Richting Soumagne stond het volgende “Deviation” bord, daarna een rood bord met witte balk. Omdat wij geen andere route wisten probeerden wij maar voorzichtig langs de kant van de weg door te rijden maar dat leek toch te gevaarlijk. Dan maar op de kaart kijken en naar rechts want dat leek een oplossing. Helaas stopte het asfalt bij het stort dus konden we weer terug om door het uitgegraven deel van de weg toch de weg te vervolgen.
Tussen Soumagne en Olne de volgende “Deviation” maar hier zagen wij dat er al een verse 1e asfalt laag lag dus deze beklimming konden wij zo goed als normaal volgen.
Afdalend van Olne naar Nessonveaux  ineens een stoplicht bij werkzaamheden aan de weg.
Pas hierna konden wij ongestoord doorrijden naar Banneux waar we van de vlaai en koffie konden genieten naar ons gebracht door een nieuwe lichting serveersters bij de bakker in Tancremont.
De terugweg dan: Tussen Grand en Petit Rechain dook het volgende “Deviation” bord op, wederom probeerden wj door te rijden in de hoop een doorgang voor de fiets te vinden. Maar 200m voor de kerktoren van Petit Rechain konden we niet verder. Eerst in de buurt nog zoeken over opritten en halve veldwegen maar toen maar weer terug naar het Deviation bord. De getoonde omweg ging echter ook weer via een “route interdit” waardoor we uiteindelijk via Verviers en Dison 11km en een hoop hoogtemeters aan de goede kant van de eerder genoemde Kerktoren uitkwamen.
Afdalend naar Charneux moest er weer een stop worden gemaakt om een stekende wesp uit de helm te halen. Gelukkig waren daarna de wegen open maar overal stroomden er nog tijdelijke riviertjes over de weg en de gevolgen van overstroming waren overal zichtbaar.
Op de oude Molenweg vlak bij Vijverdal was het serieus prijs, vlak voor ons had net een Scooter een andere racefietser aangereden en er zat een schreeuwende fietser, met schijnbaar gebroken schouder in de berm en er lag een bromfietser met schijnbaar gebroken enkel op de grond. De Specialized racefiets had de voorvork helemaal afgebroken. Nadat we hadden geholpen de weg vrij te maken en ons ervan verzekerd hadden dat een Ambulance onderweg was reden we maar door om vervolgens in oud Geulle weer te moeten stoppen en ditmaal was het omdat de Maasvallei renners te laten passeren. Na weer een pauze van een kwartier konden terugrijden en konden we net voor de volgende passage het nieuwe fietspad tussen langs het kanaal oprijden.
Al met al toch nog een gemiddelde van 26,5km/u

Vise-Aubel

De weergoden blijven ons maar verwennen met schitterend zomerweer in de lente. Opnieuw een stralende ochtend met heerlijke temperaturen. Er stond een pittig ritje op het programma. Eerst een vlakke aanloop via België tot in Vise, maar vanaf daar geen meter vlak meer tot in Aubel. Zo trokken we een zestal op weg om de oversteek van de Maas te maken. De kompanen Jos en Peter S. namen de eerste kilometers over de dijk langs de Maas het kopwerk voor hun rekening. Er stond een kalm windje die voor een klein duwtje in de rug zorgde. Na enkele kilometers meldde zich het volgende duo op kop. Eric en gastrijder Roger voerden ons tussen Veldwezelt en Kanne langs het kanaal . Het laatste gedeelte langs het kanaal leidden ons John en Jo tot in Vise. Vanaf hier was het gedaan met freewheelen en moest er geklommen worden. De eerste beklimmingen werden in een rustig tempo gezamenlijk afgewerkt. Vanaf Blegny kwamen er echter enkele scheurtjes in het collectief. Het was duidelijk dat sommigen niet in hun normale doen waren en het tempo moest voortdurend aangepast worden. Blijkbaar was de warmte in de benen geslagen. Hoewel de langere klimmen reeds achter ons lagen bleef het toch nog voortdurend op en af gaan. Het lukte toch om gezamenlijk de koffiepauze in Aubel te bereiken. Op het terras aldaar waren we getuige van een onwelwording van een dame. Ze trok helemaal wit weg en moest liggend verzorgd worden. De ambulance was snel ter plekke en de verplegers namen de behandeling over. Gelukkig bleek het mee te vallen en hoefde de dame niet vervoerd te worden naar het hospitaal. Na de pauze wachtte ons nog zo.n 40 km. De wind was inmiddels wat toegenomen en blies vanuit noordoost. Vanaf Hagelstein nam John het commando en voerde ons in een lint over de Planck. Onderweg kwamen ons de deelnemers tegemoet van Limburg mooiste. Af en toe zorgden de vooroverbuigende dames voor de nodige afleiding bij enkelen. Het leek wel of de tegenwind steeds harder ging blazen en er waren dan ook weinig vrijwilligers bereid om uw verslaggever af te lossen. We konden ook weer gebruik maken van het gedeelte tussen Bunde en Elsloo . Hier viel de groep nog even uit elkaar maar iedereen was vlak bij huis en kon in zijn eigen tempo het laatste stukje afmaken. Ondanks het matige tempo in de heuvelzone viel het gemiddelde van 28,5 toch nog mee.

Duits uitstapje

Het was vanochtend weer even wennen aan de frisse temperatuur. De laatste weken werden we verwend met prima fietsweer , maar vandaag was het maar een schamele 8 graden aan het vertrek. Toch was de opkomst ruim. Een stuk of 6-7 mannen van de oude glorie en 8 fietsers voor een ritje over Germany. Zeer verrassend was het weerzien met Herman. Na een jarenlange time-out heeft hij gelukkig weer zijn fiets opgedoken . Er zit wel nog een beetje veel gewicht in de weg , maar wij zullen wel zorgen dat dat snel verdwijnt. De eerste kilometers stonden in het teken van snel opwarmen. Het was even zoeken naar de juiste balans tussen een beetje doorrijden en de groep gesloten houden. Gelukkig lagen er in het begin enkele kleine heuveltjes die voor opwarming zorgden. Via Schinnen en Merkelbeek passeerden we plaatsen waar we normaalgesproken niet zo vaak komen. Er waaide een klein briesje in ons voordeel. Via Schinveld en Brunssum kwamen we op duits grondgebied. Soms kris kras door kleine plaatsen , dan weer over lange veldwegen. Af en toe werd er op het laatste moment een weg ingeslagen. Dit leverde soms gevaarlijke manoeuvres op , maar gelukkig ging alles goed. Ondertussen was het tempo behoorlijk gezakt en de temperatuur was nauwelijks gestegen. John besloot een einde te maken aan het gelantefanter en zette zich op kop van de groep. Zo voerde hij kilometers lang de groep aan in een behoorlijk tempo , maar iedereen kon volgen. In een lint trokken we door de bundesrepubliek. Ondertussen begon bij sommigen het verlangen naar koffie de kop op te steken. Eerst probeerden we bij een luxe hotel. Niks. Toen bij onze vertrouwde ouderwetse stube. Ook niks. Toen werd er doorgereden naar Nattebosch. Weer geen koffie. Ondertussen waren we weer op nederlandse wegen en al ruim over de helft. We fietsten over overwegend landelijk gelegen wegen en daar zijn meestal weinig horecazaken. Pas tussen Susteren en Nieuwstadt vonden we een mooi terras. De vrouwelijke bediende moest nog even uit bed gehaald worden maar uiteindelijk zat iedereen aan de koffie en de vlaai. Na de pauze restte ons nog maar een kort vervolg naar huis. Door het land van Swentibold waar de zon zich ook nog even toonde. Beter laat dan nooit. Zo bereikten we weer gezamenlijk de finish inclusief debutant Herman die het soms toch wel behoorlijke tempo goed had kunnen volgen.

In Memoriam Cees van Beek

Vandaag ontvingen wij het droevige bericht dat ons clublid Cees van Beek is overleden.
Cees was al 20 jaar lid van onze tourclub en ondanks zijn respectabele leeftijd komt zijn overlijden voor ons erg onverwacht.
Voor iemand van ver voorbij de pensioenleeftijd viel het op dat pas de laatste paar jaren de benen van Cees ietsjes minder waardoor hij niet meer met de A-ploeg kon meerijden zoals hij wilde en wij hem hierdoor iets minder zagen. Desondanks zullen wij ons Cees blijven herinneren als een fijne wielervriend met een goed humeur en vele verhalen over zijn vakanties, daarnaast iemand die door zijn ervaring in de koers en stuurmanskunst veel jongere clubleden stug kon blijven volgen. We zullen Cees allemaal missen.
Cees is in de nacht van 6 mei 2018 op de leeftijd van 81 jaar plotseling geheel onverwacht overleden.
Wij wensen zijn familie, vriendin en vrienden veel sterkte toe bij dit verlies.
Dat hij moge ruste in vrede.