Zomerrit in de herfst.

Over het meest besproken onderwerp hoeven we het dus niet meer te hebben. In 2018 is het altijd mooi weer. Klaar ! Desondanks viel,de opkomst een beetje tegen. Slechts 3 mannen van de oude glorie groep. Gelukkig sloten op de valreep nog enkele fanaten aan bij de snellere mannen. Zodoende trokken we met zessen op pad . De rit zou gaan langs de lourdesgrot en ik had wat extra munten op zak gestoken om een kaarsje te branden. De eerste kilometers bepaalden de neven Jos en Jo het tempo . Eerst langs de Maas , dan langs de Zuidwillemsvaart , altijd langs het water. Ter hoogte van Lanaken werden we opgewacht door twee blauwhemden. Peter S. en de Houtworm sloten ook nog aan en zo waren we weer met 8. Het lange stuk langs het water richting Kanne was voor rekening van Raymond en Eric. De wind blies hier toch wat steviger op de kop . Vanaf Kanne werd er gekozen voor een iets andere route dan gewoonlijk. De route voerde door een achterafweggetje door bossages . Niet geschikt om stevig door te trekken maar wel mooi. Uiteindelijk kwamen we aan de voet van de Halembaye weer op de grote baan. Even langs de rotonde en dan rechtsaf. Vanaf hier lijkt het of je een prachtig schilderij binnenfietst. Glooiende velden , met grazende koeien , verlicht door een stralende herfstzon. Glijdend over smalle slingerpaadjes , met op de achtergrond een prachtig decor van een rijkgekleurd palet van herfstbladeren. Langs een lieflijk kabbelend beekje met de oversteek van een sierlijk bruggetje. Schitterend stukje ! Na deze passage kwamen we weer in de bewoonde wereld en was het goed opletten om de juiste route te volgen. Jos Heuts zette zich op kop en voerde ons door de smalle straten. Het tempo ging merkbaar omhoog en de weg ook af en toe. Via wat geslinger bereikten we de klim langs de lourdesgrot. Het tempo was pittig en de groep spatte uit elkaar. Geen tijd om een kaarsje te branden…… Vanaf de top even naar beneden om daarna nog een stevig stukje bergop als toetje. Boven even de benen stilhouden , verzamelen , en weer gezamenlijk en vrolijk verder. Zoals gewoonlijk hield Jos er behoorlijk de vaart in. Over de kenmerkende belgische betonbanen trokken we richting Alden Biezen. Hier moest er vanwege wat wegwerkzaamheden even gecrosst worden. Ondertussen hadden we toch al wat kilometers in de benen en moest er soms stevig doorgekacheld worden . Geen echte beklimmingen , maar ook niet helemaal vlak. Nog even twee keer een grote baan oversteken en dan is er koffie. We namen plaats tussen de kermisattracties en nuttigden zoals gewoonlijk twee consumpties. Het laatste gedeelte van de rit voerde ons over dezelfde wegen als vorige week. De temperatuur was ondertussen opgelopen tot 25plus. Het was heerlijk fietsen in het zog van Jos . OOk Raymond droeg zijn steentje bij en loste Jos af en toe af. We bereikten het woongebied van onze nederbelg en namen afscheid van Peter S. Omlaag over die duivelse berg en dan de oversteek naar het land van de kiezelfeesten. Raymond nam de laatste kilometers voor zijn rekening en deed dat op de autowegbrug in een hels tempo tegen de wind. Enigszins uit elkaar gevallen kwamen we weer op nederlands grondgebied. Het was weer een mooi ritje in prachtige omstandigheden , soms in een pittig tempo , maar in de wielen goed te doen.

3 gedachten over “Zomerrit in de herfst.

  1. Mooi,lyrisch verslag Jo. Je (jaar) contract als schrijver wordt omgezet in een contract voor onbepaalde tijd!!

  2. Mooi, correct en lyrisch verslag Jo. Je tijdelijk contract als schrijver/journalist wordt volgend jaar omgezet in een contract voor onbepaalde tijd.

  3. Na de vorige week een rit met nog 5 man bij zonder problemen te hebben gereden vormde we nu de helft n.l. 3 man het ging bijna net zo tot Val Dieu ,daar hebben we bijna 3 km over een opgeruwde weg gereden en halverwege had ik lek. Een nieuwe binnen en buitenband werden geperforeerd. Na 20 minuten gaf ik het sein verder te kunnen. In Banholt pauze verder kreeg ik `n paar keer lichte kramp En In Ulestraten ging ik allen verder.

Reacties zijn gesloten.