Zomer in oktober.

Het was vandaag een unieke dag in Oktober. Ruim 20 graden en volop zon! Iedereen kwam dan ook in korte broek met hier en daar een paar losse mouwstukken voor het eerste uurtje. Met een zevental vertrokken we voor een rit door zuidoost Limburg en de Voerstreek. Via Beek ging het richting Genhout waar we als eerste hindernis de korte klim naar het kerkdorp namen. Jos en Peet de houtworm bepaalden het tempo. Spaubeek lieten we links liggen en we passeerden mooie gehuchtjes zoals Helle , Terstraten en Swier. Na Swier sloegen we niet zoals gewoonlijk rechtsaf maar linksaf naar Voerendaal. In Voerendaal sloegen we iets te vroeg linksaf en zo slingerden we onbedoeld door een woonwijk aldaar. In Winthagen zorgden prachtige vergezichten voor de nodige afleiding en was de beklimming van de Koekoeksberg een makkie. Op de kruising van de Karstraat werd weer verzameld en gingen we verder richting Bosschenhuizen. Hier gingen er zes linksaf en één rechtdoor. Peter S. had kennelijk zijn dagje niet. Zonder noemenswaardige problemen bereikten we Simpelveld en liep het omhoog naar Baneheide. In Vijlen daalden we een steil bergje af en was het even zoeken. Zonder dat het de bedoeling was reden we plots de achterkant van de Camerig omhoog. Een extraatje voor dappere Jan. De beloning was een lange afdaling naar Epen. Maar al snel ging het weer bergop. Omhoog naar Kuttingen en omlaag naar Sippenaeken. Het lange stuk vals plat naar Hombourg werd in een gematigd tempo afgelegd. Er volgde nu een kopie van Bois d’Arenberg . Maar het goede nieuws was dat de laatste klim van de dag in zicht was. Nog even omhoog naar de Planck en dan volgt er een lange duik naar s’Gravenvoeren. Het was opvallend druk op de weg met vooral veel fietsers. We zagen groepen van wel meer dan 20 fietsers. Na de vlot lopende afdaling was het tijd voor pauze. En wie kwamen we daar weer tegen? Peter Smits zat al zo lang op het terras dat zijn hele gezicht verbrand was door de zon. Maar we misten ook iemand. Peet de houtworm was zonder pauze doorgereden. Na een lesuurtje computerkunde vertrokken we weer met tegenzin. Het was echt heerlijk vertoeven in de zon op het terras. Vanaf de pauze zette Jo zich op kop . Het mooie weer had heel wat wandelaars en fietsers op de been gebracht. Er moest dan ook regelmatig in de remmen geknepen worden om het veilig te houden. Een uur later bereikten we weer Stein. Het was een pittig ritje met 900 hoogtemeters dat we gezamenlijk in een redelijk tempo hebben afgehaspeld. Half oktober en toch zomer ; heeeeerlijk !

HERFST !

Voor vandaag stond er een ritje Piringen op het programma. De weersvooruitzichten waren niet erg rooskleurig en de opkomst was dan ook karig te noemen. Slechts 5 die-hards meldden zich bij Chrit en waren bereid om de herfstachtige omstandigheden te trotseren. Inclusief een verloren zoon. We misten wel één van de grootste kanshebbers voor de TC Stein award , en het lijkt dat hij nu definitief moet afhaken in de felle strijd voor deze hoog aangeschreven titel. Schrijver dezes heeft de feestzaal en de catering inmiddels besteld! Iedereen had de buienradar geraadpleegd en de verwachtte regen zou rond de klok van twaalven arriveren. Dus moesten we de route wel inkorten om het droog te houden. We vertrokken richting Belgie om daar over de dijk langs de Maas naar het zuiden te fietsen. Peter C. en Jo zetten de anderen uit de wind en moesten behoorlijk doorstampen tegen de harde wind. Eric en John kregen na een tijdje medelijden en namen het commando over. Maar al snel daarna hadden we het gedroomde koppel aan de leiding . Peter C. en John beukten zij aan zij tegen de storm in. Langs het kanaal werd er zelfs even in waaierformatie gereden. Op een eindelijk lekker lopend fietspad moesten we helaas even stoppen. John lek. Nadat dit euvel verholpen was ging het weer in gestrekte draf richting Bilzen. Inmiddels waren we ruim een uur onderweg en moest er een keuze gemaakt worden over de route om voor de regen in Stein te zijn. Na wat getwijfel en overleg besloten we toch nog een stukje zuidelijker te gaan en nog voor Tongeren terug te draaien. Het werd een beetje zoeken maar we reden wel over mooie goed verstopte achteraf gelegen weggetjes die slingerend en glooiend door het landschap sneden. Echter even later opnieuw pech. Eric zijn body liep vast zodra hij stopte met trappen. Dus trappen blijven was het devies. Eric koos er zelf voor om verder alleen naar huis te rijden. Met vieren zochten we op onbekend terrein naar een herkenbaar aanknopingspunt . Al snel kwamen we op bekende wegen en ging het met de wind in de rug richting Mopertingen. Af en toe moest er even ingehouden worden en het tempo werd wat aangepast. In de buurt van Zutendaal voelden we de eerste regendruppels. Gelukkig was het maar lichte neerslag en kon er gewoon doorgereden worden. De wegen werden wel steeds natter en het was goed oppassen met bladeren en naalden. Op weg naar Maasmechelen fietste tot onze verrassing opeens Eric voor ons uit. Hij had een kortere route genomen en had ondanks de handicap toch goed kunnen doorrijden. Even later waren we Jan kwijt. Maar ook Jan dook opeens weer op en reed voor ons. Door de aanhoudende lichte regen werd het steeds onaangenamer en vanaf de autowegbrug reed iedereen de kortste weg naar huis.

TONGEREN IN DE MIST.

Op een mistige zaterdagochtend verzamelden zich een achttal kandidaten voor een etappe Tongeren vice versa. Het is inmiddels september en de nachten zijn al behoorlijk fris. In combinatie met de ochtendnevel levert dit enigszins kille omstandigheden op . Het voordeel van dit weertype is wel dat er weinig wind te bespeuren valt. Dus settelden er zich meteen twee wijsneuzen op kop om zonder een zuchtje tegenwind zich op temperatuur te kunnen trappen. In Geverik passeerden ons de mannen van de Meule. We bleven hun in het zicht houden tot aan Vijverdal. Na een kort stukje onverhard bij de molen konden we weer verder door de mooie weggetjes naar Gronsveld en Eijsden. Zo bereikten we , onder een nog steeds bewolkte hemel , de belgische grens. Even verder kon je het onmiskenbare geluid horen van een lekke band. Een steen op de weg had de band van Gied doorboort. Gied deed zijn werk , legde een nieuwe binnenband en pompte en pompte en pompte en pompte…..maar helaas , er kwam geen druk in de band. Gelukkig was de tweede binnenband van betere kwaliteit en konden we samen verder. De temperatuur was inmiddels 14 graden. Voorbij de brug van “Lik ze” werden we ingehaald door een busje met een duizelingwekkende vaart. Men zou er bang van worden. Wat een idioot! Beneden aan de Halembaye besloten we deze klim niet links maar rechts te laten liggen en sloegen rechtsaf. Vanaf nu reden we over overwegend grote belgische 80km wegen. Op het lange stuk vals plat naar Bassenge moest het tempo even aangepast worden. We bleven rijden over grote banen en de auto’s passeerden ons aan de lopende band. Het was nu niet meer fietsen door een mooie omgeving maar fietsen door snelverkeer. In Tongeren was het keerpunt bereikt van onze rit. Inmiddels was er toch wat wind opgestoken en die waaide uit noordelijke richting. En wij moesten terug in noordelijke richting. We moesten toch nog even aan de bak. Iedereen nam een lang stuk kopwerk voor zijn rekening en zodoende ging het in gestrekte draf naar Mopertingen. Aldaar koffietafel bij de kerk zonder begrafenis. Bediening in een iets te kort rokje . Inmiddels had de zon het gewonnen van de mist en de wolken en werd het iets aangenamer fietsweer. De thuisreis liep weer door een mooiere omgeving ; langs lommerrijke dreven en kabbelende beekjes. Onze nederbelg leidde ons via een omweggetje langs een wegafzetting. Langs de maas ,langs Jetje en over de brug terug naar Stein. Een rit die goed te doen is voor iedereen maar misschien toch eens overwegen om het stuk langs de grote wegen te vervangen door een meer binnendoor lopende route.

VISÉ – AUBEL

Klokslag half 10 vertrokken 4 rijders voor hun rit met de oude glorie. Ondertussen verzamelden zich 6 kandidaten voor hun rit Visé Aubel. Er werd nog wat gezellig gekletst over vanallesennogwat . Pas toen iedereen uitverteld was en we de route nog eens hadden doorgenomen vertrokken we met zijn zessen. Het was wel al 10.43 uur!! Hopelijk heeft dit geen consequenties in de vorm van boetes of schorsingen…. We gingen aan de belgische kant van de Maas in zuidelijke richting. Zoals gewoonlijk in een prettig begintempo met weinig wind. Iedereen kon met zijn buurmanfietser gewoon verder gaan met ouwehoeren. Zodoende vlogen de eerste kilometers snel voorbij. Langs het kanaal via Kanne. Plots hoorde ik achter mij een gesprek in het engels. Er had zich een gastrijder aangesloten die kennelijk al heel lang onderweg was. Engeland is best wel een flink stuk fietsen hiervandaan. Maar hij peddelde lustig mee met zijn mtb. Zo bereikten we redelijk snel en fris de eerste beklimming. Mount Richelle. Aan de voet bepaalde Jo het tempo. Maar bij de eerste haarspeldbocht reed hij al achteraan. Wat een dramabenen. Jan was ook weer present en reed vlot mee naar boven. Op de top moest Jan nog even van kledij wisselen. Jo besloot alvast door te rijden om zodoende in een pannekoekentempo de lange klim naar Blegny te doen. Na een korte pauze boven in Blegny klikte weer iedereen in zijn pedalen en ging het weer omhoog naar de oversteek van de grote weg naar Battice. Jo had ondertussen de verzuring wat uit zijn benen gereden en kon weer volgen. Maar nu begon de Houtworm opeens te verzaken. Onze rasklimmer in de problemen! Op donderdag reed hij nog als een razende roeland over de limburgse wegen en nu “Niks mje doa”. Op de laatste hindernis voor Aubel hadden de Houtworm en Jo toch weer een beetje buskruit in de benen gevonden en reden weer met de eersten naar boven. In Aubel was er koffie. Na de pauze kon Jo weer zijn deel van het werk doen . Onze kilometervreters John en Jos zorgden dat het tempo goed onderhouden bleef . De terugweg verliep redelijk vlot . Veel bergaf en een beetje wind tegen. Opvallend was dat we de houtworm niet meer aan het front zagen. Maar na de laatste brugklim! zou blijken waarom. Plots schreeuwde onze lichtgewicht het uit van pijn , stapte van zijn fiets en stond met verkrampte benen. Tja…..feesten, zuipen, vrouwen , en dan ook nog willen fietsen met een stel serieuze trainingsbeesten ! Gelukkig waren we toen al op de scharberg en hoefden er geen verpleegsters aan te pas te komen. Ondanks het slabakken van een paar stumperts haalden we toch nog een mooi gemiddelde en had Jan overal goed kunnen volgen.

Niet naar Banneux…

Voor vandaag stond er een rit naar Banneux op het programma. Gezien de herfstachtige weersomstandigheden had niemand echt trek in deze tour. Blijkbaar hadden de zusterkes van Banneux tot hun spijt deze weerzin ook vernomen. Ze namen meteen contact op met Onze Lieve Heer en deze strafte meteen : precies om half 10 begon het te regenen! Wat nu gedaan ? Fietsen, wachten, of naar huis ? Na wat overleg besloten we met 5 toch op pad te gaan in de miezerregen. In Beek was het weer iets droger. In Geverik opnieuw miezer. Nog een laatste poging richting Ulestraten om daar het eindverdict uit te spreken. De wolken werden allengs minder grijs en geloof het of niet , maar in Meerssen priemden de eerste zonnestralen op de blote benen. We besloten samen om een ritje via Eijsden naar Veursbos te maken. Het asfalt was ondertussen opgedroogd en langzaam werd het iets aangenamer fietsweer. Iedereen deed op zijn beurt het kopwerk en zo fietsten we tegen de stevige wind zuidwaarts. Een lekker tempo zodat iedereen zijn werk kon doen. Ook Jan was van de partij en draaide gewoon mee. Blijkbaar heeft hij in de nadagen (sorry Jan ) van zijn bloemrijke carriere nog eens de goede benen gevonden. Vanaf Eijsden draaiden we meer oostwaarts en werd Jandewind een beetje meer bondgenoot. Maar vanaf hier beginnen ook de hoogtemeters te tellen. Lange stukken vals plat . Heel even dreigde het iets te snel te gaan maar dat werd meteen hersteld . Onderweg werden er meerdere fietsers ingehaald. Het laatste zwaardere stuk naar de Planck was het ieder voor zich in zijn eigen tempo. Boven werd er weer verzameld en weer overleg gepleegd over de te volgen route. Peter moest door de buienradar te raadplegen even overtuigd worden om mee te rijden naar Teuven en Slenaken. Beneden aan de Loorberg was er koffiepauze. We kozen voor het buitenterras. Even had ik de neiging om een warme chocomel te bestellen. Gelukkig was het Jan die ons van het wel en wee in de gemeente Stein op de hoogte hield waardoor de frisse zit even vergeten werd. Na 4×2 koffie en één icetea in een flesje zonder ijsblokjes vertrokken we weer. De eerste kilometers zoefden we heerlijk over het asfalt. We passeerden nog een colonne huurscooters. Wind mee en een beetje bergaf. In no time bereikten we Gulpen. Vanaf Wylre naar Valkenburg stond de wind echter iets ongunstiger en moest er toch nog even stevig doorgetrapt worden. Op de Stoepert stond de wind weer gunstig en werd er weer in een behoorlijk tempo naar boven gereden. In Oensel gingen we niet , zoals gewoonlijk , naar links maar Peter leidde ons eigenzinnig naar rechts naar de adsteeg. Via Beek arriveerden we weer in Stein. Qua kilometers was het geen lange rit maar achteraf gezien viel het toch nog mee met het weer. En terwijl ik dit schrijf valt de regen weer met bakken uit de hemel.

Socializen door de Voer.

De weergoden blijven ons dit jaar goed gezind. Opnieuw uitstekende weersomstandigheden om met de fiets op pad te gaan. Een kwartet dat samen 756 jaar oud was vertrok om klokslag half 10 voor hun rit . Vijf minuten later gingen we met zevenen van start voor een tochtje door de Voerstreek. Jan had zich ook gemeld bij de snelle mannen. In een aangenaam tempo trokken we tegenwinds richting Geulle en Bunde. Om de paar kilometer zette zich een nieuw duo op kop. Maar steeds met een voor ieder aanvaardbaar tempo. Er kon zoveel gekletst worden onderling dat we nergens hoefden te bellen. Voordat je er erg in had bereikten we Maastricht en ook het lange fietspad naar Eisden liep lekker vlot. Onder leiding van Peet en John trokken we de Voerstreek binnen. Enkele kilometers later kwamen we aan de voet van de lange klim naar La Heydt. Bergop rijdend zaten de koprijders bijna achterstevoren op hun fiets om te kijken of iedereen nog aan boord was. Jan koos verstandig voor zijn eigen tempo en met zessen namen we de klim. Niet te snel en niet traag. Boven werd Jan weer opgepikt en werd besloten om de afdaling iets anders te nemen vanwege beter asfalt. Even misten we een afslag maar dat werd gezamenlijk weer snel opgelost. Zo kwamen we op de lange weg naar Val Dieu . In de richting van de paters werd er op lekker lopend asfalt op een lint gereden. Het tempo lag iets hoger maar was voor iedereen goed te doen. De laatste kilometers voor Aubel verslechterde het asfalt behoorlijk. Kuilen , hobbels ,gaten, reten , lapwerk ,stoempen , stoeken en rammelen . All inclusive! In Aubel namen we de klim naar Hagelstein. In de klim ratelde Raymond zijn hele vakantieverhaal op. Halverwege echter moest hij toch even op adem komen. Hier en daar viel er een gaatje maar weer was het tempo niet te snel en niet traag. Via Remersdael daalden we naar Teuven en pakten daar de klim naar Gieveld. Niet de zwaarste hindernis van de dag en weer werd er in een een goed tempo geklommen. Even op de tanden bijten want boven was er de koffiepauze bij de Smockelaer. Op het terras aldaar was het echt goed toeven in de zomerzon. Een vriendelijke vrouwelijke bediende was zelfs zo vriendelijk om de bidons te vullen met fris water en ijsblokjes. Helaas waren we niet uitgenodigd op de bruiloft die er gehouden werd. We vertrokken weer in de richting van de Koning van Spanje. Hier zou het met de rugwind en het parcours goed mogelijk geweest zijn om even flink gas te geven maar iedereen koos voor het groepsgevoel. Beneden hadden we even een akkefietje met een onoplettende automobilist. Hij was even dreigend maar toen hij de spierballen van Peter Smits zag schrok hij zichtbaar. Hij mompelde nog iets over Schwarzenegger of zo en was weg. Er volgde nog de loper naar Ingber en gedragen door de wind bereikten we Valkenburg. De geulhemmer omlaag en langs de grotten naar Meerssen. Via het vliegveld ging het eerder traag dan snel naar Geulle. De Houtworm en John hadden niks geleden en gingen nog even de Slingerberg nemen. In Geulle en Elsloo splitste de groep zich op en ging iedereen huiswaarts. Op weg naar huis vroeg Jan mij namens hem iedereen te bedanken voor prettige rit.

Herman Senden SPLIT UP

Waarschijnlijk vanwege de prima omstandigheden was de opkomst vandaag best behoorlijk. De groep oude glorie vertrok met zessen voor een rit over Kessel. Er bleven er nog 7 over die 5 minuten later op pad gingen voor de ooit door Herman Senden uitgestippelde route door de Voerstreek. Na een korte evaluatie van de vorige rit vertrokken we richting zuiden. De houtworm en Jos bepaalden de eerste kilometers het tempo. In de wielen was het lekker rustig pedaleren. Via een alternatieve route kwamen we weer uit bij de sluis in Limmel. Op het fietspad richting Eisden nam John het heft in handen en voerde het tempo enigszins op. Het tempo was behoorlijk pittig en iedereen volgde dan ook op een lint. Nadat we de grens gepasseerd waren kon men de eerste hoogtemeters overwinnen. We sloegen rechtsaf en slingerden rechts en links van de grote weg naar Battice. Het klimtempo was voor iedereen goed te volgen. Er volgde een afdaling en Jo zette zich op kop. In de veronderstelling dat iedereen gewoon in het wiel zat werd hij plots gevraagd om te stoppen. Blijkbaar was er een afslag gemist. Geen probleem want dat gebeurt elke week wel een keer. Gewoon omdraaien dus en weer de juiste route oppikken. Maar we misten er twee. De twee slimmeriken hadden wel de juiste afslag genomen en lieten de koprijder gewoon doorrijden op de foute route. Gelukkig werd de foutrijder wel opgepikt door de anderen maar de twee slimmen waren al verdwenen en zo ontstonden er twee groepen. Raymond ging alleen verder. Met vieren werd er een mooi tempo onderhouden. Gezamenlijk werden alle klimmen genomen. In de afdalingen werd er zelfs erg rustig gereden. We draaiden in een grote lus om het kruis van Charneux heen. Daarna ging het in de richting van Aubel. Steeds maar op en af. Er kon zelfs bergop rijdend nog gelachen worden . Via Hombourg daalden we af naar Sippenaeken. Daar moesten we linksaf slaan . De weg ging midden door een camping. Een stukje onverhard en over smalle paden en wegen. We passeerden nog een camping en kwamen halverwege de Camerig weer op bekender terrein. Jo ging linksaf naar Mechelen naar de pauzeplaats en drie anderen namen nog de buitenkant van de camerig. Op de pauzeplaats werden alle troepen weer verzameld en konden weer zes mannen samen het laatste gedeelte van de rit afhaspelen. Er wachtte ons nog de Eyserbosweg en de steile Vrakelberg. Op de Eyserbosweg was het ieder voor zich en ook op de Vrakel sloeg de groep een beetje uitelkaar. Er werden nog een paar kleinere bultjes gezamenlijk genomen en in een rustig tempo werkten we de laatste kilometers af. Mooie en pittige rit maar jammer van de split up.

Cote du Foret

De hitte van afgelopen week had plaatsgemaakt voor een iets koeler weertype. Maar de verkoeling bracht wel een straffe wind uit zuidwestelijke richting met zich mee. Helaas was de opkomst vandaag wat aan de magere kant. Slechts 4 fietsers van de oude glorie en 5 kandidaten die de Cote du Foret wilden bedwingen. De eerste 40 km gingen in zuidelijke richting en dat was nou precies waar Jan de wind tegen stond te blazen. Maar omdat we met een homogeen (voor de analfabeten onder de lezers: homogeen heeft niets met geaardheid te maken maar betekent gelijkwaardig) kwintet waren hadden we al snel daar een oplossing voor gevonden. Met zijn vijven draaiden we kop over kop. Iedereen deed zijn werk en het kopwerk was voor iedereen te doen. Iedereen fungeerde als een radertje van een soepel draaiende geoliede machine. Hoewel het niet zo voelde hoorde ik later dat we constant boven de 30 p/u reden. Compliment aan allen ,niemand die versnelde ! Het was wel een behoorlijk lang stuk tegen de wind en zelfs de niet-klimmers waren blij dat we in Jupille eindelijk de bergzone bereikten. Vanwege enkele afzettingen was het even zoeken naar de juiste route maar Rob leidde ons door de waalse straten. Vanaf hier begon het omhoog te lopen. Eerst liefelijk ,toen iets vervelender en later hatelijk. En vooral langgggg. De omgeving was ook niet echt inspirerend en het asfalt was van waalse makelij. Na 4km kwam er eindelijk een einde aan deze beproeving en volgde een lange afdaling. Een kronkelende weg met druk verkeer in een troosteloze omgeving . Maar de volgende klim was de Foret en die is vooral bekend door de mooie vergezichten. Als een mini-alpencol slingert de weg door de velden. Gelijkmatig stijgend en zo’n dikke 2 km lang. Goed te doen en iedereen deed het op zijn eigen tempo. Er volgde nu een stuk met nog een aantal kortere beklimmingen. Inmiddels met de wind in de rug. Ergens in de buurt van Xhendelesse was het tijd voor pauze. Een zelfbedieningsrestaurant waar het erg druk was. Een gebakje ging er bij iedereen gladjes in. Er werd nog wat drank gefourageerd en we vertrokken voor het makkelijke deel van de route . Meestal omlaag en wind in de rug. Via Charneux kwamen we weer op bekender terrein. We lieten Val-dieu rechts liggen en moesten nog één keer omhoog ; naar Neufchateau. Langs La Heydt en omlaag naar Voeren. In s Gravenvoeren nam John afscheid van ons en ging zoals gewoonlijk nog 33 beklimmingen extra doen. Door de stevige rugwind was het makkelijk om een behoorlijk tempo aan te houden. Ik dacht lekker bollend de laatste 30 km af te werken. Maar Rob vond het toch nog te langzaam gaan en voerde de snelheid voortdurend op. We gingen Eisden voorbij, vlogen langs vijverdal , krasten door Meerssen en pakten nog een korte pijnscheut naar Schietecoven. Voldaan bereikten we Stein .

Visé Clermont

Vandaag reed ik met knikkende knieën naar het startpunt . Ik had de trainingen van afgelopen week van mijn fietsmaten gevolgd op strava. Wat een activiteit! Het aantal kilometers en hoogtemeters waren aanzienlijk. Vier van die vlijtige mannen stonden aan het vertrek. Plus één luilak. Met zijn vijven vertrokken we richting Belgie. In het begin langs de Maas zat het tempo er al behoorlijk in. We hebben Eric en Rob zelfs even moeten terugfluiten om het iets aangenamer te houden. Langs het kanaal naar Kanne namen Jos en John de leiding. Aan de overkant van het kanaal was een triatlon bezig . Daar ging het echt wel een stuk sneller. Via Kanne gingen we in een mooi tempo op weg naar de Halembaye. Hoewel het niet echt langzaam ging bereikten we gezamenlijk de top. Na een supersnelle afdaling bereikten we Visé. Hier werden we behoorlijk opgehouden door een file . In de binnenstad was het ook zoeken naar een uitgang want overal was het afgezet vanwege een kermis of zoiets. Eenmaal buiten Visé ging het weer omhoog. Een lekkere loper die we ook weer gezamenlijk genomen hebben. Vanaf Dalhem begint de weg langzaamaan te stijgen richting Val Dieu. Eric en Rob bepaalden het tempo. Blijkbaar wil Rob weer snel de oude worden want hij trok er behoorlijk hard aan. Vanaf Val Dieu nam John het commando over. De weg bleef maar omhoog lopen en het tempo was pittig. Na een rechts links combinatie ging het nog iets steiler. Rob had aardig met zijn krachten gesmeten en paste even. Een paar kilometer verder bereikten we de kasseizone en tevens het einde van de lange klim. Ik ben nog nooit zo blij geweest om kasseien onder mijn wielen te voelen. In Henri-Chapelle konden we beginnen aan een lange afdaling via Teuven naar Slenaken. Sommigen roken de koffie al want het tempo zat er stevig in. John moest op tijd thuis zijn en ging in zijn eentje verder. De gebroeders Peters namen een flink stuk vlaai .Stiekem had ik een binnenpretje want dit gaat ongetwijfeld weer kilo’s erbij opleveren bij die twee. De terugweg via Gulpen was eigenlijk goed te doen. Iedereen deed zijn best om de snelheid erin te houden. Als laatste hindernis moest de Stoepert nog overwonnen worden. Hier moest ik ook effe passen maar het was vooral Jos die opviel. Met ferme pedaalslagen liet hij iedereen ter plaatse. In mijn dromen zag ik hem naar boven fladderen tussen een luidkeels schreeuwende mensenmassa. Vrouwen langs de kant, die zijn naam scandeerden, en waarvan sommigen hun blousje naar beneden trokken , en met vette letters “Go Jos” op hun borsten hadden gekalkt. Boven was ik weer wakker en met vereende krachten vlogen de laatste kilometers onder de wielen. Het was een leuke rit, niet superzwaar,ook niet makkelijk, in een pittig tempo maar voor alle rijders te doen. Ook voor luilakken !

Up and down

Afgelopen week was de nieuwe clubkleding binnen en kon die worden afgehaald. Waarschijnlijk leverde dit de nodige inspiratie op voor tal van leden want de opkomst vandaag was opvallend hoog. Er vertrokken een zestal oude glorie mannen en de juniors stonden zelfs met achten aan het vertrek. Na lange afwezigheid wegens een blessure was Rob ook weer present .Op voorhand kon je al bedenken dat het een pittig ritje zou worden; 120 km en meer dan 1200 hoogtemeters ! De eerste kilometers richting zuiden verliepen ordelijk in 2 aan 2 formatie. Met afwisselend een ander duo op kop. Hoewel het voor sommigen toch moeilijk blijft om naast je buurman te blijven rijden en niet ervoor of erachter. Nadat we Eijsden gepasseerd waren begon het zwaardere gedeelte van de rit. De eerste beproeving van de dag was de klim naar la Heydt. Even had ik nog de ijdele hoop dat we in groep naar boven zouden rijden maar helaas konden enkele kampioenen zich niet inhouden. Één voor één bereikten we de top en ging het meteen bergafwaarts naar Dalhem. Omhoog naar Richelle ging het opeens wel in groep .Vreemd. Dan trek ik het maar zelf uitelkaar want dat zal wel zo horen. Beneden aan de Maas was het even zoeken naar de juiste route. Richting Cheratte fietsten we door ietwat verpauperde woonwijken. Onbekend terrein voor ondergetekende maar men beloofde mij een verrassing. Plots ging het naar links en liep de weg steil omhoog. Het madammenbos. 1km aan 15%. Wat een gesjravel om boven te komen ! Hoewel we nu toch al aardig wat klimwerk in de benen hadden ging het nu pas echt beginnen. De ene na de andere stijging diende zich aan. Alleen maar op en af. Gelukkig niet allemaal steile klimmen maar het hakte er toch wel stevig in. Een paar kilometer voor Aubel brak me de moraal. Ik schakelde de 23 en peddelde rustig eenzaam verder. In Aubel was de gebruikelijke koffiepauze. We bespraken de terugweg. Via de Loorberg of niet. Gelukkig kon Rob me overtuigen om mijn mentale weerbaarheid boven te halen en besloot ik om weer mee te rijden. Beneden aan de loorberg gingen vijf rijders naar rechts omhoog en drie pannenkoeken gingen rechtdoor. Het vijftal had de laatste weken beduidend meer klimkilometers in de benen opgeslagen . Ondergetekende behoorde tot de loosers en vandaar weet ik niet wat het quintet heeft meegemaakt. Wat ik wel weet is dat mijn benen steeds meer protesteerden. Op de stoepert stond ik bijna geparkeerd. De pannenkoek van de dag ! Tot mijn grote verrassing werden we in Schimmert weer ingehaald door het vijftal dat nog maar met vier was. John vond het blijkbaar maar een mieterondje en was nog wat bergen gaan opzoeken. Tezamen maalden we de laatste kilometers in dalende lijn af. Eenmaal thuis was ik helemaal gaargereden en zal dus mijn conclusies moeten trekken……