Warmste dag van het jaar en toch stonden er 11 rijders aan de start. In de veronderstelling dat Jan nog op de buienradar was aan het kijken wachtten we tot bijna 5 minuten na half 10 alvorens Chrit ons uitwuifde voor deze rit. Jan was ofwel door de hitte, of door het hoogte profiel weerhouden van deelname. De naamgever van de rit was er helaas ook niet bij, wellicht als het volgend jaar iets meer traint…..
Waar de meesten het al te warm hadden bij het lopen naar de fiets bleek de gevoelstemperatuur op de fiets nog enigszins mee te vallen. Jos P. liet al snel een gelletje vallen dus moest er op de Scharberg al gewacht worden. Iets verder verloor Peter S een Bidon en tijdens het wachten op hem werd duidelijk hoe warm het wel was. Velen, waaronder ondergetekende, reden erg op reserve en de oplopende weg naar Berneau werd ook op een erg langzaam tempo genomen.
Piet B. was al bij de grens afgedraaid en ook Jo Claassen besloot bij het horen van de nog komende beklimmingen om de makkelijke route te nemen. Na de wat langere Cote de Moutroux stond de Cosenberg op het programma. 2 rijders besloten deze klim links (eigenlijk rechts) te laten liggen en de rest reed ondanks de hitte deze kwelgeest op. Voor de beklimming werden we nog “gezandstraald” door een kudde strontvliegen. Op de klim reed Ramon lek en het repareren van een band én daarna weer opstappen valt niet mee op een helling van boven de 20%. Dat we moesten wachten was niet iedereen duidelijk met als gevolg dat Gied op zijn eentje een iets andere route via de Planck reed.
Nadat Ramon weer aangesloten was werd de route vervolgt maar bij Sippenaken hadden veel rijders dankzij de temperatuur van boven de 34 graden al hun Bidons leeg waardoor de meesten besloten de Camerig niet te beklimmen. Alleen John en Jos H. hadden nog voldoende drinken en vonden derhalve dat ze dit lusje nog moesten maken.
Op het terras in Mechelen zat Jo al op ons te wachten en later sloten John en Jos zich weer bij ons aan. Gied kwam nog iets later maar die nam plaats bij een andere bekende.
Nadat we de hele voorraad Cola hadden verslonden en onze bidons weer met water hadden gevuld gingen we verder naar de beklimming.van Eyserbosweg. Zowel Jo als Ramon sloegen deze klim over en de rest reed er naar boven. Waar deze klim normaal nogal gevreesd word valt hij erg mee als je van te voren de Cosenberg hebt op gereden. In Ubachsberg wist Peter S nog een punaise in zijn voorband te plaatsen en nadat die gerepareerd was konden we met constant tempo richting huis rijden.