Met zijn elven vertrokken we Donderdagmiddag richting Frankrijk voor ons geplande bezoek aan de Vogezen. De hele week was het weer redelijk geweest maar voor vrijdag zag het er niet al te best uit. De auto van John wals als eerste bij het hotel ge-arriveerd en zij hadden in La Bresse al een Restaurant voor het avondeten uitgezocht.
Marcel en Andre arriveerden als laatste en besloten van een culinair hoogstandje in de frituurhut naast ons hotel te genieten.
We besloten de vrijdag ochtend af te wachten, als het droog was dan zouden wij om 10 uur wegrijden, als het regende dan zouden we tot de middag wachten.
DAG 1: Grand Ballon – Route de Cretes
De rit die voor vrijdag op het programma stond zou een opwarmertje moeten worden voor de Zaterdag rit. De rit van vrijdag was slechts 90km lang en ging theoretisch maar over een Col, namelijk de Grand Ballon, de rest was glooiend en afdaling.
Op vrijdag ochtend was het buiten grijs en nat, op een gegeven moment dachten we zelfs dat het was aan het sneeuwen maar dat bleek niet waar te zijn. Jos had op zijn Laptop de buienradar geraadpleegd en aan de hand daarvan werd besloten om rond 11 uur te vertrekken. En inderdaad om ongeveer half elf kwamen er af en toe perioden waarin het niet regende. De straat was echter nog kleddernat dus gingen de beenstukken, overschoenen en regenjacks aan.
Omdat ons hotel op 935 meter hoogte bijna boven op de Col de Feignes lag begon de rit onvermijdelijk met een afdaling. Met een nat wegdek betekende dit dat binnen 20 seconden de mensen zonder overschoenen al natte voeten hadden. De Col de Feignes hoefde echter maar 3 km afgedaald te worden en daarna kwam een kort klimmetje. Met volledig onopgewarmde benen was dit colletje (De makkelijke zijde van de Col de Bramont) van 3 km lang met stijgingspercentages van 10% toch moeilijker als vooraf geschat.
Gelukkig was de regen echter geheel gestopt en de 8km lange afdaling was daarom goed te doen.
De voet van de Grand Ballon doemde een 15 tal kilometer later op in Willer sur Thur. Op de Grand Ballon gaf Andre gelijk het tempo aan, de eerste paar kilometer was er nog wat gespartel maar even later kon alleen Rob nog enigszins in de buurt blijven. De Beklimming van de Grand Ballon is 16 kilometer lang waarbij ongeveer 1000 hoogtemeters moeten worden overwonnen. De klim begint vrij vlak maar wordt langzaam steiler met uitschieters tot 15% en een gemiddelde van 8% in de laatste 6 kilometer.
Piet had inmiddels besloten deze (en ook alle andere) col met een strak constant tempo op te rijden. Dat tempo was zo strak dat hij vlak voor de top nog bijna Rob achterhaalde maar deze kon zich nog net redden met een eindsprint waardoor de punten voor de bergprijs konden worden verdeeld onder Andre, Rob en Piet. De rest volgde een voor een met regelmatige relatief korte tussenpozen.
Boven gingen we snel naar binnen in een van de daar liggende restaurants omdat het ondanks het zwakke zonnetje toch behoorlijk fris was.
Op het toilet was er gelukkig een handdroger en een aantal rijders gebruikten deze om de ondershirts droog te krijgen, iets wat later volstrekt overbodig bleek.
Toen we weer buiten kwamen was de omgeving ineens grijs geworden, op aangeven van Eric werd besloten om snel van de top te dalen naar de Route de Cretes, welke een aantal honderd meter lager ligt, dus daar zou het wat warmer zijn. Tijdens dit dalen kwamen we erachter dat het toch echt heel veel kouder was dan voorzien.
De Route de Cretes staat bekend om zijn schitterend uitzicht zowel aan de west- als oostkant. Voor ons wat dit uitzicht in alle richtingen exact het zelfde, we zatten namelijk midden in een wolk en konden niet verder als 10 meter in alle richtingen kijken. En in deze wolk was zich regen aan het ontwikkelen wat zich op die hoogte manifesteerde als motregen. Daarnaast was er veel wind en was de temperatuur gezakt tot 4 graden, “dat kan niet slechter” dachten we. Na ongeveer 30km in deze misere te hebben gefietst besloten we de route in te korten door vanaf La Schlucht direct naar het hotel af te dalen. Deze afdaling deed er echter nog een schepje bovenop want motregen klontert samen tot grotere regendruppels met als gevolg dat we nog natter en kouder werden. We waren dan ook heel blij toen we in het hotel arriveerden. De natte kleding werd uitgeknepen en voor de verwarming uitgestald om te drogen. Ondanks dat ik bij -10 graden ook al eens ben gaan fietsen was dit toch de koudst aanvoelende fietsdag uit mijn carrière.
Dag 2: Ballon D’Alsace – Col du Hundsruck – Col de Bramont
De route van dag 2 was langer (115km) en had meer hoogte meters, vanwege het slechte weer van vrijdag hadden we een noodplan bedacht: we zouden alleen Ballon D’Alsace beklimmen als het weer wederom zo slecht zou zijn.
Ook nu starten we met een nat wegdek maar er viel geen regen. De eerste 17 km waren voornamelijk dalend waardoor we zonder trappen een gemiddelde van 42km/u noteerden. Een klein colletje (Le Menil) onderbrak de afdaling en op de top werden de zenuwen weg-geplast.
Aan de diverse beelden en poppen op oude fietsen was te zien dat de Tour de France het afgelopen jaar over deze zelfde weg had gefietst.
Na 34 km kwamen we in Saint Maurice sur Moselle aan de voet van Ballon D’Alsace, een klim met historie want op deze klim legde Eddy Merkx in 1969 de basis voor zijn eerste tourzege. De klim is echter heel gelijkmatig en korter dan de Grand Ballon waardoor iedereen ruim binnen het uur boven was.
Ook hier bestond de top 3 uit dezelfde personen.
Het restaurant op de top van Ballon D’Alsace is van wat mindere kwaliteit en de verwarming werkt er ook niet, wel was de eigenaar zo vriendelijk om voor ons een bosbessen taart aan te snijden.
In het begin van de afdaling werd even een verkeerde route gekozen maar dit was snel hersteld, de rest van de afdaling was een genot om te rijden en na wat vlakke kilometers sloegen we linksaf richting Col de Hundsruck. Dit is een tweetraps beklimming van ook 9 kilometer lengte maar met duidelijk minder hoogte meters als de 2 ballonnen. Rob was er alles aan gelegen om tenminste een col als eerste boven te komen wat hem dan ook lukte, maar het koste hem de grootste moeite om Piet voor te blijven.
Boven op deze col begon het echter weer te regenen waardoor we in de afdaling wederom de regenjacks moesten aantrekken. Gerrit zorgde voor wat (onnodige) zorgen omdat hij, in tegenstelling tot normaal, wat achterbleef in de afdaling. Later bleek dat dit kwam door den defecte ritssluiting in zijn regenjack.
In het dal reden wij vals plat omhoog naar de laatste serieuze beklimming van onze trip: De Col de Bramont, dit is een klim van 7,5km lang met stijgingspercentages tussen de 5 en 10%. Piet was deze keer als eerste boven en Rob en Andre hadden geen benen meer en eindigden in de achterhoede.
Na een korte afdaling volgde de laatste beklimming naar ons hotel, de meesten begonnen de zware dag toch wel te voelen.
Piet was gedesillusioneerd dat er op zondagochtend terug gereden werd naar Nederland en hij stelde voor om dan maar met de fiets naar huis te rijden.
Met al die natte wegen is het wonderlijk dat we niet een keer een lekke band hebben mogen noteren, de remblokjes hebben echter wel behoorlijk geleden.
Al met al en ondanks het heel slechte weer op vrijdag was dit een zeer geslaagde trip.
Alle Foto’s zijn hier te vinden.
Jammer van het slechte weer. Is het eventueel voor volgend jaar – net zoals de Meule boys het dit weekend naar Luxemburg hebben gedaan – wel de rit te plannen, maar toch het weer af te wachten en pas op het laatste moment te beslissen of de trip doorgaat? Ik weet niet of dit organisatorisch – verlof opnemen, vervoer, accommodatie regelen enz. – mogelijk is, maar het zou wel een oplossing kunnen bieden.