Categorie: Uncategorized

De klassieke Henri Chapelle omloop van het najaar werd dit keer door 11 leden gereden, op het terras in ‘S-Gravenvoeren konden we in het zonnetje genieten, slechts 8 leden hadden hier zin in, de rest was al gevlogen.

Er stonde 11 man aan de start bij Chrit op de oprit waarvan 3 die rustig een vlak rondje wilden rijden, ze stonden al een kwartier te wachten op meer volk maar het bleef bij 3. De andere 8 personen gingen op weg naar de jaarlijkse rit naar de Wesertalsperre in Eupen. Op de een of andere manier is deze rit de laatste jaren niet gereden, dit ondanks dat de rit gewoon op het programma stond. Daarom dit jaar een iets andere aanloop waardoor de totale lengte iets korter uitvalt.

In beek werd de groep aangevuld met 2 man, Rob en Raymond,  Rob had eerst in Genhout staan wachten maar realiseerde zich net op tijd dat hij in Geverik moest zijn en niet in Genhout.

Ondanks de rooskleurige voorspellingen was het weer erg grijs, zo grijs dat de mist als zwevende motregen op ons condenseerde tijdens het rijden. De brillen waren zo beslagen dat de meeste deze afzetten. Waar normaal het lichaam van de fietser door de warmte vocht verliest in de vorm van zweet leek vandaag een omgekeerd proces plaats te vinden. Dit werd bevestigd toen vlak voor het gehucht Klein Kuttingen we stopte en het grootste gedeelte van de groep gezamenlijk hun Klein Lullingen eruit moesten halen om het binnengehaalde vocht weer eruit te laten lopen.

In Sippenaken besloot Raymond rechtsaf te slaan omdat hij vroeg thuis moest zijn. Tussen Sippenaken en Gemmenich reden John en Peet vooruit zonder dat ze de route wisten, Rob probeerde ze nog te achterhalen maar ze waren al te ver vooruit. Iets verder was de mist zo sterk dat de weg nat werd en Gied besloot de rit af te breken, hij nam zijn beslissing net te vroeg want iets verder klaarde het op en de resterende 6 personen reden langs het Stuwmeer en over de Wesertalsperre zlefs in het zonnetje.

 
Bij de Bakker in Eupen zaten Peet en John op ons te wachten, zij hadden een poging gedaan via Gemmenich de route naar het Stuwmeer te vinden maar waren daar niet in geslaagd, de pauzeplaats hadden ze gelukkig wel gevonden. Nadat Jan zijn band, die nog lek ging tijdens het pauzeren, geplakt had konden we daarom toch nog samen terug naar Stein.

 

12 toerfietsers waaronder Chrit en Kees stonden aan de start voor good old Visé – Aubel. Beide stonden eigenlijk te wachten op de rest van de 9:15u ploeg maar die was er niet. Chrit bedacht zich en ging maar niet mee met de 9:30u groep maar Kees ging wel mee. Rob zijn fietsenmaker was ook eindelijk terug van vakantie dus hij was ook weer van de partij. Kees liet zich door de ploeg afzetten in Visé waarna hij de makkelijke route via Valdieu koos.

De rest ging door naar Argenteau waar de slijtage slag van deze rit begon en een vrij rustige beklimming van de Cotê de Richelle waar een ontvangstcomité voor ons slingers in het bos had gehangen.  Voor de afwisseling is de heuvelzone tot Aubel op video vastgelegd:

In de buurt van Banholt reed Theo lek waardoor de rest even kon uitpuffen. Blijkbaar was de boosdoener van het lek niet afdoende verwijderd want bij Sibbe was de nieuw band alweer leeggelopen. Thei pompte er weer lucht bij maar die was er nog sneller weer uit. Aangezien niet iedereen elke 5 minuten wilde stoppen splitste zich de groep in twee. In de eerste groep wist Rob zelfs nog zijn eigen record op de Grand Prix Shietecoven te verbeteren.

Weer was het fris en dit was het niet de vraag óf we nat zouden worden maar waar, wanneer en hoe lang de buitjes zouden duren. Daarom waren er ook maar 7 man bij de start, Ralph was te laat maar die kwamen we op de Heerstraat tegen en tussen Elsloo en Geulle haalden we nog Jan in die ons wist te vertellen dat we te vroeg waren vertrokken. (9:33 is blijkbaar te vroeg 😉

Bij Bunde was het al prijs en begon het te druppelen, Gied begon hier aan zijn  regen-ontwijkende-alternatieve route en de rest keek naar de lucht en verwachtte dat het snel beter werd. De rest had gelijk want hoe meer we naar het zuiden reden hoe lichter de kleur van de hemel werd.

Onder aanvoering van het straffe tempo van Piet C. reden we bij Moelingen iets te ver door waardoor de rit initieel iets langer leek te gaan duren. Eenmaal langs het Albert kanaal rijdend begon het weer te regenen en tijdens het aandoen van het regenjack verloor ondergetekende zijn armband. De rest had echter niet in de gaten dat ik moest omdraaien en weg waren ze. Gelukkig had John enkele KM later het wel in de gaten dus een 5 tal km verder was de groep weer bij elkaar. Nog eens 5 KM verder was de hele beginnende groep weer compleet want hier zat Gied rondjes te draaien, al wachtende op ons.

Maar it compleet zijn duurde niet al te lang: onder nieuwe regendreiging werd er gediscussieerd over het uitrijden van de route. Een aantal mensen wilden gaan koffiedrinken bij Jetje maar toen volgden er een aantal misleidende boodschappen over de openingstijden van de Ponderosa. En in de mist van deze verwarring besloot de ene helft langs het kanaal te rijden en de andere helft langs de Maas.

Heel lang zou het niet meer duren want zoals verwacht begon het ter hoogte van de Autosnelweg zo hard te regen dat iedereen er de brui aan gaf.

Niemand heeft derhalve veel meer dan 70km kunnen rijden.

Vanmorgen zeer frisse temperaturen bij de start van de Veolia zomertour en dat was ook te zien aan de kleding van de deelnemers. Gelukkig was de weg redelijk droog behalve bij de schaduwrijke plekken zoals bij de Camerig de Vaalserberg enz.

Er waren 10 deelnemers en 1 gastrijder. Dit was Dennie V. die door zijn vader als vervanger werd meegestuurd. Math zelf reed met Chrit en Giel rondje Loudesgrot. Ook Thei was na een lange afwezigheid weer aanwezig. Dennie en de Houtworm namen gezamenlijk de kop en deden dat tot de 1e beklimming van de Schweiberg. Ook hier waren zij de sterksten en kwamen als 1e en 2e boven. Ze vergatenboven wel rechtsaf te slaan zoals het routeschema al ongeveer 15 jaar aangeeft en reden recht door. John heeft nog geroepen maar de vogels waren gevlogen.

Tijdens de beklimming van de Camerig kwam eerst Peetje en daarna Dennie van achteruit naar de kop en dus was boven de groep weer compleet. Er werd even gediscussieerd over de routevergissing. Peetje was van mening dat – als je rechtsaf slaat – de Schweiberg maar voor de helft wordt opgereden en je uiteindelijk 500 hoogtemeters mist. Dit was wel wat overdreven en route is nu eenmaal route!!.

Hierna volgden nog 2 beklimmingen voordat we op de pauzeplaats in Holset aankwamen. Hier werd even getwijfeld: binnen of buiten zitten. Het werd binnen. Toen we na de pauze naar buiten kwamen hingen er een paar donkere wolken en een paar rijders geven aan dat ze de kortste weg over Wittem zouden nemen. De keuze was vrij voor iedereen. Uiteindelijk reden 10 rijders over Witten en alleen John volgde in 1e instantie de route. Hij had blijkbaar een zeer goede dag want hij heeft uiteindelijk 116 km gereden met 1.108 hoogtemeters. Ondanks de dreigende wolken na de pauze klaarde het weer op en werd er niet via de Stoepert naar huis gereden, maar werd ervoor gekozen om over Meerssen, Bunde en Oud Geul te rijden. Zo kwam er toch nog 90 km op de teller, met ongeveer 800 hoogtemeters en 27,5 gemiddeld.

Slechts Peet en Piet stonden bij Chrit op de oprit voor de omloop Bokrijk. Onderweg kwam er nog een Peet bij.

Piet reed lek en dezelfde Piet besloot iets later om af te draaien en nog richting Visé te gaan. Peet 2 besloot iets verder om naar huis te gaan en Peet 1 besloot het gaspedaal open te draaien om het gemiddelde boven de 30 te krijgen en er voor te zorgen dat hij het droog hield.  Dat lukte dan ook, waarom de rest niet kwam opdagen is onduidelijk.

Waarschijnlijk omdat het tot 8 uur ’s ochtends had geregend stonden er maar 8 man klaar voor de eerste keer: Voerstreek Special.

Deze rit tracht op een andere manier naar en door de Voerstreek te rijden als de ritten die we al jaren hebben. Het resultaat hiervan is dat het niet bepaald een vlak parcours is.

De weg wag nog nat maar door de sterke wind droogde deze vrij snel op, althans op plaatsen waar de wind vrij spel had, in wat meer beschutte stukjes stond er soms behoorlijk water op de weg waardoor alle fietsen in een “te poetsen” toestant kwamen. Jo was niet gemotiveerd om de hele rit uit te rijden en besloot in Wittem af te draaien. Voornamelijk tegen de wind werd er verder gereden naar Terziet en Sippeneaken. Bij het Kasteel van Beusdael schakelde ondergetekende wat onhandig waardoor de ketting afliep, omdat de opgelopen achterstand met geen mogelijkheid meer goed te maken was, betekende dit een excuus voor heel rustig omhoog te rijden. Vanuit Teuven richting Hagelstein werd onder aanvoering van Jos H. een iets steilere variant gekozen dan de geplande klim. En met de beklimming van de het nieuwe asfalt op de  Crindeal (Helling van de Planck) was de laatste helling voor de pauze een feit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gepauzeerd werd bij Gasthof Blanckthys op de binnenplaats.

 

De terugweg ging onder gunstigere weersomstandigheden, met een behoorlijke rugwind.

Jos H. gaf nog een cursus steile bergjes vinden waarbij een van de bergjes zo onverwacht kwam dat Rob zijn shifter onder blijkbaar teveel spanning moest gebruiken en niet meer kon schakelen. Hij besloot prompt in Bunde de fietsemaker op te zoeken. Piet C. was toen al afgedraaid want rondjes van 105km zijn wat te kort voor hem.

De rest reed in razend tempo met windkracht 5 in de rug terug naar Stein.

 

Een tegenvallend aantal leden voor de langste tocht van het jaar was aanwezig bij Chrit op de oprit. Jan heeft zijn klok nog wat later gezet maar hij was toch eerder dan Jos P.

De rit GP Gileppe zou daarnaast een rit van 10 kle… uhh 9 kleine negertjes worden. Als eerste viel Jo af die vanwege een lang slepende blessure al boven op de Sibbergrubbe een andere richting koos.

De rest liep ongeveer zo:

Daarna raakte helaas de bevestiging van de camera los dus maar veel viel er niet meer te filmen want bij Henri Chapelle draaiden 5 van de overgebleven 8 rijders om richting Teuven waardoor alleen Jos H., Raymond en Eric de rit vervolgden.

Bij La Gileppe aangekomen twijfelden we nog of we de service weg naast het stuwmeer of toch maar de grote weg zouden nemen. Volgens insider informatie was de service weg schoongeveegd dus waagden we het erop. De weg was inderdaad schoon maar helaas bij de afslag voor de klim naar de Baraque Michel was dit compleet anders, de gehele weg lag vol met rotzooi en iets verder was een hoop modder met steentjes over de weg gespoeld. Ondergetekende reed daar dan ook onmiddellijk lek. De reparatie was met vloeibare latex uitgevoerd maar het gat was eigenlijk te groot. In de afdaling sprong het gedichte lek weer open om 30 seconden later (met veel minder druk in de band) weer dicht te gaan. Veilig kwamen we aan bij de bakker in Eupen waar besloten werd een plakkertje op de buitenband te plakken om zodoende de latex beter te laten uitharden.  Vreemd genoeg zat dit plakketje er nog op toen ik thuis arriveerde na 65km fietsen!

Bij de bakker werd de buienradar geraadpleegd en het zag er niet al te best uit, gelukkig was alle regen al gepasseerd toen wij terugreden, de weg was echter op sommige plaatsen erg nat en vol met modder. De fietsen werden hierdoor erg vies en ook Raymond reed lek.

Thuisgekomen bleken we nog een behoorlijk tempo te hebben gereden voor zo een lange rit met 3 man.

Vanwege vakanties en zuippartijen de avond ervoor stonden er slechts 12 mannen en een dame aan de start. 2 mannen gingen een B ploeg ritje rijden en de rest vertrok voor Sur le Pont du Kessel.

Met een licht windje in de rug reden we richting het noorden, bij Ohe en Laak werd van de route afgeweken maar voor de rest verliep alles voorspoedig. Gied besloot bij Roermond een ander route te kiezen en de rest reed door en kon, met name bij Neer van het uitzicht over de Maas en Maasplassen genieten. In Kessel was het erg druk bij het veer en een aantal rijders wilden de Plezierboot nemen maar deze was net weg. Helaas was de telefoon van deze auteur leeg anders hadden we schitterende plaatjes kunnen schieten vanaf de boot.

 

Op onze vaste pauzeplaats in konden we, na eerst 15 minuten na kerklokken te hebben geluisterd, genieten van het terras. De terugweg verliep daarna ook voorspoedig  en ondanks de lichte tegenwind bleef het gemiddelde van de overgebleven 9 mannen en een dame op 32 km per uur steken na pakweg 117km rijden met heel weinig hoogte meters.

Warmste dag van het jaar en toch stonden er 11 rijders aan de start. In de veronderstelling dat Jan nog op de buienradar was aan het kijken wachtten we tot bijna 5 minuten na half 10 alvorens Chrit ons uitwuifde voor deze rit. Jan was ofwel door de hitte, of door het hoogte profiel weerhouden van deelname.  De naamgever van de rit was er helaas ook niet bij, wellicht als het volgend jaar iets meer traint…..

Waar de meesten het al te warm hadden bij het lopen naar de fiets bleek de gevoelstemperatuur op de fiets nog enigszins mee te vallen. Jos P. liet al snel een gelletje vallen dus moest er op de Scharberg al gewacht worden. Iets verder verloor Peter S een Bidon en tijdens het wachten op hem werd duidelijk hoe warm het wel was.  Velen, waaronder ondergetekende, reden erg op reserve en de oplopende weg naar Berneau werd ook op een erg langzaam tempo genomen.

Piet B. was al bij de grens afgedraaid en ook Jo Claassen besloot bij het horen van de nog komende beklimmingen om de makkelijke route te nemen. Na de wat langere Cote de Moutroux stond de Cosenberg op het programma. 2 rijders besloten deze klim links (eigenlijk rechts) te laten liggen en de rest reed ondanks de hitte deze kwelgeest op. Voor de beklimming werden we nog “gezandstraald” door een kudde strontvliegen. Op de klim reed Ramon lek en het repareren van een band én daarna weer opstappen valt niet mee op een helling van boven de 20%. Dat we moesten wachten was niet iedereen duidelijk met als gevolg dat Gied op zijn eentje een iets andere route via de Planck reed.

Nadat Ramon weer aangesloten was werd de route vervolgt maar bij Sippenaken hadden veel rijders dankzij de temperatuur van boven de 34 graden al hun Bidons leeg waardoor de meesten besloten de Camerig niet te beklimmen. Alleen John en Jos H. hadden nog voldoende drinken en vonden derhalve dat ze dit lusje nog moesten maken.

Op het terras in Mechelen zat Jo al op ons te wachten en later sloten John en Jos zich weer bij ons aan. Gied kwam nog iets later maar die nam plaats bij een andere bekende.

Nadat we de hele voorraad Cola hadden verslonden en onze bidons weer met water hadden gevuld gingen we verder naar de beklimming.van Eyserbosweg. Zowel Jo als Ramon sloegen deze klim over en de rest reed er naar boven. Waar deze klim normaal nogal gevreesd word valt hij erg mee als je van te voren de Cosenberg hebt op gereden. In Ubachsberg wist Peter S nog een punaise in zijn voorband te plaatsen en nadat die gerepareerd was konden we met constant tempo richting huis rijden.