Categorie: Uncategorized

Zaterdag 17 november vond er een winterrit plaats met 6 personen, onder wie een gastrijder. Er werd gekozen voor het korte rondje Lourdesgrot. Het was mooi weer met aangename temperaturen voor de tijd van het jaar. Wel was de gehele brug over de autoweg naar België nog kletsnat en gezouten. De fiets en de kleren moesten dus na afloop door de wasstraat. Het kopwerk werd verdeeld door 3 rijders en in een stevig tempo werd – tegen de zuidenwind in – richting Bassenge gereden. Er werd besloten om niet te pauzeren.  Het was een mooie winterrit. De ritafstand bedroeg 80 km.,  met 381 hoogtemeters. Komende zaterdag 24 november is het waarschijnlijk weer droog weer en kan er mogelijk weer om 11.OO uur worden gefietst.

Koning winter had zich vandaag gemeld voor deelname aan de Reijmerstok omloop, na wat nachtvorst was te temperatuur nauwelijks boven nul toen de laatste geplande rit van het jaar starte.
Chrit en Jack waren gestart als B groep en de meeste renners van de A groep hadden het zo koud dat ze eerder dan gebruikelijk precies om 9:30 vertrokken. Ondergetekende was 1 minuutje later en er was in velden of wegen niemand meer te bekennen. Toch maar poging gewaagd om snel bij de groep te komen maar omdat er op Steinderweg al niemand in zicht meer was leek dit niet haalbaar. Wellicht kon door in Beek een kortere route te nemen het toch nog lukken? Een gesloten spoorwegovergang maakte aan deze illusie voorlopig een einde. Na Genhout sloot zich ineens Jan C zich bij mij aan die blijkbaar ook de start gemist had ondanks dat hij normaal gesproken toch de trigger is die de echte vertrektijd bepaald. Hij was door mijn wachten bij het spoor in ieder geval voldoende bij mij in de buurt gekomen. Gezamenlijk concludeerde wij echter dat het inhalen van de groep vrijwel onmogelijk zou zijn.
Voor de Manage bij Vink was de weg half afgesloten maar de verkeersregelaars zeiden dat wij door konden rijden. Dit bleek later echter niet zo te zijn, te voet moesten we ons een weg door de paardenmarkt die daar bezig was zoeken. Gelukkig bleek dat de voor ons liggende groep hier meer moeite mee had dan wij dus konden we toch nog aansluiten.
Marcel verloor in Retersbeek zijn ketting maar hij had hierop al geanticipeerd en reserve materiaal bij zich.
Pauze werd genoten in Margraten waar ook de B ploeg al zat te wachten, Jan C. besloot direct door te rijden naar huis.
Na de Pauze moesten we eerst weer even op bedrijfstemperatuur komen. Tijdens de terugrit kwamen we constant groepen rijders in Rabobank tenu tegen die daarnaast begeleid werden door Rabobank volgwagens. Waar wij dachten dat dit een poging was van de Bank om het sponsorgeld nog dit jaar er doorheen te jagen bleek dit later de zogenaamde “Cauberg Clinic” te zijn geweest.

De afdaling van Berg en Terblijt naar Amby werd vanwege het slechte wegdek en bijbehorende gevaar bewust ontzien waardoor de rit nog iets korter was dan gepland.

(GPS Data)

Het nieuwe rondje van John heet deze rit, ik dacht altijd dat de naam was gekozen omdat John dit rondje heeft bedacht. Maar vandaag was het het rondje van John omdat er zowel in de A-groep alsook in de B-groep een John lekreed.

het was een warme dag voor de tijd van het jaar, de weergoden wilden ons nog afschrikken door rond 8 uur de weg nog wat nat te maken middels een buitje maar dit was ruimschoots verdwenen bij de start van zowel de A groep als de B groep. Gelukkig gingen beide groepen weer eens met een behoorlijk aantal renners van start.

Omdat het nagenoeg windstil was werd door de A groep op het gemak met een snelheid van net boven de 30km/u begonnen aan deze voorlaatste rit van het jaar. De rit gaat over vele smalle bosweggetjes en in deze tijd van het jaar kan het wegdek daar lang vochtig blijven. De reeds gevallen bladeren maken in combinatie met de vochtigheid het nodig om de bochten iets voorzichtiger te nemen hierdoor is ligt het gemiddelde van deze rit niet al te hoog. Dat geeft de burger des te meer tijd om eens te genieten van het herfstlandschap waarvan op deze route geen gebrek is.

De rit verliep vrijwel zonder incidenten maar door een opgebroken weg in As werd de A groep kort in 2 kampen gesplitst. Iets later haalden wij de B groep in die net herstellende dacht te zijn van een lekke band van John maar kort daarna bleek de reparatie niet helemaal goed uitgevoerd te zijn en was dezelfde band weer lek. Beide groepen wachtten in eerste instantie gezamenlijk op reparatie maar toen dezelfde band na een 2e reparatie nog altijd niet rijklaar was besloot de A groep maar alvast naar de nabijgelegen pauze plaats door te rijden.

Een van de weinige keren dit jaar werd de pauze gezamenlijk genoten. Na de pauze werd in eerste instantie en-groupe vertrokken maar iets later splitste het geheel zich toch weer in de 2 oorspronkelijke groepen. Op de Maasbrug vlak voor Stein reed John B. lek en hij spoorde iedereen aan om door te rijden. Toch bleven een aantal rijders aan zijn zijde.

Thuisgekomen waren we 80km verder met een gemiddelde snelheid van 28.9km/u.

GPS

Slechts 1 clublid en een gastrijder hadden blijkbaar geen weerbericht noch buienrader geraadpleegd toen ze begonnen aan wat als Tour du Posterholt stond gepland maar wat als Tour du Zondvloed eindigde.

Letterlijk “zeiknat” is het helaas enige wat wij verslagtechnisch kunnen melden van deze rit.

Bij frisse maar gunstige weersomstandigheden vertrokken 5 leden met de B – Groep en 12 leden met de A groep voor deze rit.

Vorig jaar waren de weersomstandigheden veel slechter en hadden slechts 2 personen deze rit gereden, nou ja ze hadden het geprobeerd. Blijkbaar waren ze in St Pieters Voeren  links afgeslagen want Rob wilde dat nu ook doen. Deze keer hebben we maar de standaard route gevolgd.  De beklimming richting Hagelstein werd niet door iedereen even goed verteerd, het seizoens einde nadert en dat is te merken.

Aangezien “De Planck” nog steeds als pauze plaats in het route boek stond en dit cafe toch al een tijdje dicht is, wilden een aantal mensen in Teuven gaan pauzeren maar daar zag het ook niet al te gastvrij uit. Dus besloten we te gaan pauzeren in Reijmerstok. John, Raymond en P. de H. reden de kortste route naar huis want zij wilden vroeger thuis zijn.

De rest van de groep reed naar Reijmerstok maar het cafe daar was ook dicht en blijkbaar was de eigenaar met de noorderzon vertrokken. Weliswaar niet al te ver (Gulpen) maar het cafe was gesloten. Daarom maar naar Banholt gereden alwaar de B al zat te genieten van de Pauze, en zij waren niet de enigen.

Jan C. en Peter S. noteerden nog een lekke band en bij de Grote Prijs Schietecoven deed Rob nog een poging om zijn snelste tijd te verbeteren, en met succes  Hij is nu “King of the Mountain” van deze (ahummm) “Beklimming”. Bewijzen zijn te vinden op deze link

De totale afstand was 93 km waarbij 600 hoogtemeters werden overwonnen met een gemiddelde van 28.5 km/u.

GPS data van de rit

Met 7 man van de A groep vertrokken voor een vlakke rit door het Belgische en Limburgse land. Zag er wat dreigend uit bij vertrek uit Stein , na een paar druppels tijdens de eerste 10 km is het de rest van de rit drooggebleven. In straf tempo werd vlot de pauzeplaats in Stramproy bereikt waar op de markt in het najaarszonnetje gepauzeerd werd. Piet C vertelde tijdens de koffie heel enthousiast over de kwaliteit van zijn Michelin Lithion buitenbanden, echter dit was het noodlot tarten. Math strekte even zijn benen en constateerde tijdens de korte wandeling dat Piet een lekke band had. Marcel gebruikte de pauze om een afspraak met de fietsenmaker te regelen om krakende blok en ketting zo snel mogelijk te vervangen. Het tweede deel van de rit liep zonder problemen, Piet draaide in de buurt van Ittervoort af om nog 100 km solo te draaien. Met 6 man uiteindelijk voor 14.00 hr in Stein gearriveerd met gemiddelde van 29,8km.

De rit van vandaag bevatte slechts een enkele beklimming ondanks dat besloot de B groep om een Rondje Bokrijk te rijden. De A groep vertrok ondanks de schitterende nazomer dag met slechts een 11-tal personen voor Fantasy Dream.

Met een lichte tegenwind werd op een constant tempo de rit afgewerkt en behalve dat we onderweg veel Mountain Bikers tegenkwamen die bezig waren met de Mergel Heuvelland 2 daagse, hoefden we niet veel anders te doen dan genieten van het weer en de omgeving.

In Henri Chapelle werd kort gewacht totdat de groep weer bij elkaar was. Vanaf daar was het even wennen want het de traditionele Parijs Roubaix ervaring op het asfalt langs het oorlogsmonument is teniet gedaan door een nieuwe strakke laag. Het tempo in de afdaling richting de pauze plaats lag, mede door de lichte rugwind, hoog maar bij de pauze plaats werd dit gecompenseerd; het was er zo goed toeven dat we wat langer bleven zitten.

Peter S. noteerde nog een lekke band en Jos mocht de grote prijs Schietecoven in ontvangst nemen.

De totale lengte lag net boven de 100km en het gemiddelde was 29.1.

GPS

Met zijn elven vertrokken we Donderdagmiddag richting Frankrijk voor ons geplande bezoek aan de Vogezen. De hele week was het weer redelijk geweest maar voor vrijdag zag het er niet al te best uit. De auto van John wals als eerste bij het hotel ge-arriveerd en zij hadden in La Bresse al een Restaurant voor het avondeten uitgezocht.

Marcel en Andre arriveerden als laatste en besloten van een culinair hoogstandje in de frituurhut naast ons hotel te genieten.

We besloten de vrijdag ochtend af te wachten, als het droog was dan zouden wij om 10 uur wegrijden, als het regende dan zouden we tot de middag wachten.

DAG 1: Grand Ballon – Route de Cretes

De rit die voor vrijdag op het programma stond zou een opwarmertje moeten worden voor de Zaterdag rit. De rit van vrijdag was slechts 90km lang en ging theoretisch maar over een Col, namelijk de Grand Ballon, de rest was glooiend en afdaling.

Op vrijdag ochtend was het buiten grijs en nat, op een gegeven moment dachten we zelfs dat het was aan het sneeuwen maar dat bleek niet waar te zijn. Jos had op zijn Laptop de buienradar geraadpleegd en aan de hand daarvan werd besloten om rond 11 uur te vertrekken. En inderdaad om ongeveer half elf kwamen er af en toe perioden waarin het niet regende. De straat was echter nog kleddernat dus gingen de beenstukken, overschoenen en regenjacks aan.

Omdat ons hotel op 935 meter hoogte bijna boven op de Col de Feignes lag begon de rit  onvermijdelijk met een afdaling. Met een nat wegdek betekende dit dat binnen 20 seconden de mensen zonder overschoenen al natte voeten hadden. De Col de Feignes hoefde echter maar 3 km afgedaald te worden en daarna kwam een kort klimmetje. Met volledig onopgewarmde benen was dit colletje (De makkelijke zijde van de Col de Bramont) van 3 km lang met stijgingspercentages van 10% toch moeilijker als vooraf geschat.

Gelukkig was de regen echter geheel gestopt en de 8km lange afdaling was daarom goed te doen.

De voet van de Grand Ballon doemde een 15 tal kilometer later op in Willer sur Thur. Op de Grand Ballon gaf Andre gelijk het tempo aan, de eerste paar kilometer was er nog wat gespartel maar even later kon alleen Rob nog enigszins in de buurt blijven. De Beklimming van de Grand Ballon is 16 kilometer lang waarbij ongeveer 1000 hoogtemeters moeten worden overwonnen. De klim begint vrij vlak maar wordt langzaam steiler met uitschieters tot 15% en een gemiddelde van 8% in de laatste 6 kilometer.

Piet had inmiddels besloten deze (en ook alle andere) col met een strak constant tempo op te rijden. Dat tempo was zo strak dat hij vlak voor de top nog bijna Rob achterhaalde maar deze kon zich nog net redden met een eindsprint waardoor de punten voor de bergprijs konden worden verdeeld onder Andre, Rob en Piet. De rest volgde een voor een met regelmatige relatief korte tussenpozen.

Boven gingen we snel naar binnen in een van de daar liggende restaurants omdat het ondanks het zwakke zonnetje toch behoorlijk fris was.

Op het toilet was er gelukkig een handdroger en een aantal rijders gebruikten deze om de ondershirts droog te krijgen, iets wat later volstrekt overbodig bleek.

Toen we weer buiten kwamen was de omgeving ineens grijs geworden, op aangeven van Eric werd besloten om snel van de top te dalen naar de Route de Cretes, welke een aantal honderd meter lager ligt, dus daar zou het wat warmer zijn. Tijdens dit dalen kwamen we erachter dat het toch echt heel veel kouder was dan voorzien.

De Route de Cretes staat bekend om zijn schitterend uitzicht zowel aan de west- als oostkant. Voor ons wat dit uitzicht in alle richtingen exact het zelfde, we zatten namelijk midden in een wolk en konden niet verder als 10 meter in alle richtingen kijken. En in deze wolk was zich regen aan het ontwikkelen wat zich op die hoogte manifesteerde als motregen. Daarnaast was er veel wind en was de temperatuur gezakt tot 4 graden, “dat kan niet slechter” dachten we. Na ongeveer 30km in deze misere te hebben gefietst besloten we de route in te korten door vanaf La Schlucht direct naar het hotel af te dalen. Deze afdaling deed er echter nog een schepje bovenop want motregen klontert samen tot grotere regendruppels met als gevolg dat we nog natter en kouder werden. We waren dan ook heel blij toen we in het hotel arriveerden. De natte kleding werd uitgeknepen en voor de verwarming uitgestald om te drogen. Ondanks dat ik bij -10 graden ook al eens ben gaan fietsen was dit toch de koudst aanvoelende fietsdag uit mijn carrière.

Dag 2: Ballon D’Alsace – Col du Hundsruck – Col de Bramont

De route van dag 2 was langer (115km) en had meer hoogte meters, vanwege het slechte weer van vrijdag hadden we een noodplan bedacht: we zouden alleen Ballon D’Alsace beklimmen als het weer wederom zo slecht zou zijn.

Ook nu starten we met een nat wegdek maar er viel geen regen. De eerste 17 km waren voornamelijk dalend waardoor we zonder trappen een gemiddelde van 42km/u noteerden.  Een klein colletje (Le Menil) onderbrak de afdaling en op de top werden de zenuwen weg-geplast.

Aan de diverse beelden en poppen op oude fietsen was te zien dat de Tour de France het afgelopen jaar over deze zelfde weg had gefietst.

Na 34 km kwamen we in Saint Maurice sur Moselle aan de voet van Ballon D’Alsace, een klim met historie want op deze klim legde Eddy Merkx in 1969 de basis voor zijn eerste tourzege. De klim is echter heel gelijkmatig en korter dan de Grand Ballon waardoor iedereen ruim binnen het uur boven was.

Ook hier bestond de top 3 uit dezelfde personen.

Het restaurant op de top van Ballon D’Alsace is van wat mindere kwaliteit en de verwarming werkt er ook niet, wel was de eigenaar zo vriendelijk om voor ons een bosbessen taart aan te snijden.

In het begin van de afdaling werd even een verkeerde route gekozen maar dit was snel hersteld, de rest van de afdaling was een genot om te rijden en na wat vlakke kilometers sloegen we linksaf richting Col de Hundsruck. Dit is een tweetraps beklimming van ook 9 kilometer lengte maar met duidelijk minder hoogte meters als de 2 ballonnen. Rob was er alles aan gelegen om tenminste een col als eerste boven te komen wat hem dan ook lukte, maar het koste hem de grootste moeite om Piet voor te blijven.

Boven op deze col begon het echter weer te regenen waardoor we in de afdaling wederom de regenjacks moesten aantrekken. Gerrit zorgde voor wat (onnodige) zorgen omdat hij, in tegenstelling tot normaal, wat achterbleef in de afdaling. Later bleek dat dit kwam door den defecte ritssluiting in zijn regenjack.

In het dal reden wij vals plat omhoog naar de laatste serieuze beklimming van onze trip: De Col de Bramont, dit is een klim van 7,5km lang met stijgingspercentages tussen de 5 en 10%. Piet was deze keer als eerste boven en Rob en Andre hadden geen benen meer en eindigden in de achterhoede.

Na een korte afdaling volgde de laatste beklimming naar ons hotel, de meesten begonnen de zware dag toch wel te voelen.

Piet was gedesillusioneerd dat er op zondagochtend terug gereden werd naar Nederland en hij stelde voor om dan maar met de fiets naar huis te rijden.

Met al die natte wegen is het wonderlijk dat we niet een keer een lekke band hebben mogen noteren, de remblokjes hebben echter wel behoorlijk geleden.

Al met al en ondanks het heel slechte weer op vrijdag was dit een zeer geslaagde trip.

Alle Foto’s zijn hier te vinden.