Met 15 man vertrok de A groep in perfecte omstandigheden voor het langere maar makkelijkere rondje Banneux.
Bert had de gele trui aangedaan, waarschijnlijk dacht hij dat de rest hem hierdoor uit de wind zou houden. Dit was initieel ook de bedoeling maar op de Cote de Richele zette Bert zo een spetterende demarage neer dat hij gedurende de rest van de rit in de gaten werd gehouden. Kees reed op deze beklimming rechtdoor richting Val Dieu omdat hij de lengte niet meer aandurfde.
Een extra pauze werd ingelast toen Marcel een lekke band noteerde.
Rob was er gebrand op om PdH te verslaan op de Cote de Trassenter maar een Andy Schleck moment met zijn ketting maakt de daar heel vroeg in de beklimming een einde aan.
Eeuwig probleem bij deze klim (en anderen in deze rit) blijft het wachten boven op de top. Deze top vlakt namelijk heel geleidelijk af waardoor iedereen een andere perceptie heeft van waar nu geacht moet worden.
Bij de bedevaartsplaats aangekomen werden wij door een Geestelijke in klederdracht terecht gewezen op het fiets verbod ter plaatse. Peter S. trok zich hier weinig van aan, de anderen besloten lopend verder te gaan. John vond dat hij te goed in vorm was en nam derhalve 2 KG aan extra gewicht mee.
Op de pauzeplaats was het goed toeven, de bediening was echter zo langzaam dat het bij een consumptie per persoon bleef. Tot overmaat van ramp bleek het kraanwater ook nog “Non Potable” waardoor de bidons niet bijgevuld konden worden.
De terugweg begon rustig maar later werd het tempo behoorlijk opgevoerd, meerdere keren viel de groep uit elkaar en de voorsten hadden vaak niet in de gaten dat er achteraan gaten vielen. Wellicht is het in het kader van de teamspirit beter om bij dit soort tochten het tempo iets te drukken zodat we als groep kunnen blijven rijden.
Bij Rotem werden ivm de werkzaamheden aan de snelweg nog 2 verschillende routes richting Bunde gevolg, maar bij Elsloo waren de groepen weer bij elkaar.
Goede voorzet van onze voorzitter en schrijver van het verslag om het tempo tijdens deze ritten aan te passen en rekening te houden met de zwakste schakel(s), want anders worden met name de zware ritten op zeer korte termijn het verhaal van de tien kleine negertjes. Alleen weet ik uit 37 jaar fietservaring dat dit in de praktijk brengen niet zo gemakkelijk is. Inclusief mijzelf heb ik van 3 leden begrepen dat ze deze tochten in principe niet meer meegaan. De wetten van de natuur gaan hier op, want de selectie vindt met name plaats op leeftijd c.q. de grote leeftijdsverschillen in de zaterdaggroep.
Goede conclusie van Jan:
Ben er idd mee eens dat het jammer zou zijn als hierdoor de zwaardere (maar wel de mooiste) ritten alleen door een select groepje zou worden gereden.
“Boven wachten” is altijd een ongeschreven wet geweest en “tempo aanpassen” moet toch ook kunnen.
En om een hoog gemiddelde mag niet de doelstelling van de rit zijn, dat geldt alleen voor een tijdrit.